ถังแล้วนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีพวกเขาอีกสองคนที่ไร้ซึ่งร่องรอย จึงนึกเดาไปว่าพวกเขาต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่แล้ว เลยไม่เร่งให้นางหนีไปอีก
มีคนหลายคนมาไล่จับพวกเขาเพิ่มขึ้น ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์และโอวหยางเฟยจะมีฝีมือไม่เลว แต่สองหมัดยากจะต่อกรสี่มือได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีคนเพิ่มขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้ ทั้งสองคนค่อยๆ ถูกบีบเข้ามาอยู่ด้วยกัน คนของกลุ่มทหารรับจ้างเหล่านั้นล้อมวงกันเข้ามา โอบล้อมคนทั้งสองเอาไว้ตรงกลาง
“เจ้าเด็กบ้า มาดูกันสิว่าตอนนี้พวกเจ้าจะวิ่งหนีไปไหนได้อีก!” อาโม่คิดไม่ถึงว่าต้องใช้เวลาเนิ่นนานถึงเพียงนี้จึงจะล้อมคนทั้งสองเอาไว้ได้ เจ้าสองคนนี้ลื่นราวกับปลาไหล ทุกครั้งที่กำลังจะจับตัวพวกเขาก็หนีออกไปได้ก่อนทุกที
“หนีหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูผู้คนที่ล้อมตนเอาไว้แล้วส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยว่า “ตอนนี้คนที่ต้องหนีไม่ใช่พวกเราหรอก เป็นพวกเจ้าต่างหากเล่า”
“ฮ่าๆ พวกเจ้าจะต้องไปพบท่านพญายมอยู่เดี๋ยวนี้แล้ว ยังจะมีหน้ามาข่มขู่พวกเรา…”
“โฮก…”
อาไฉยังเอ่ยไม่ทันจบก็มีเสียงคำรามเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากภายในกระโจม ตามมาด้วยเสียงสัตว์ร้องหลายครั้งหลายครา ทำเอาทุกคนในที่นั้นตกใจจนสะดุ้งเฮือก
…………………
