“พวกเจ้ากลับกันก่อนเถิด ข้าอยากจะอยู่ในหุบเขานี่อีกสักหลายๆ วันหน่อย” เป่ยกงถังเอ่ยปากพูดขึ้นก่อน
“ทำไมเล่า เป่ยกง เจ้าจะไม่ไปพร้อมกับพวกเราหรือ” เว่ยจือฉีถาม
เป่ยกงถังมองไปยังทิศทางของพื้นที่ชั้นในแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้ายังมีธุระอีก ไม่ไปพร้อมกับพวกเจ้าหรอก”
“เป่ยกง ภายในเทือกเขาแห่งนี้อันตรายยิ่งนัก เจ้าไปคนเดียว…” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างไม่วางใจ
“ข้ามีเรื่องที่จำเป็นจะต้องไปทำน่ะ” เป่ยกงถังขัดจังหวะคำพูดของเจ้าอ้วนชวี
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทีแน่วแน่ของเป่ยกงถังจึงนึกคาดเดาไปว่านางต้องคิดจะไปแย่งชิงผลอสรพิษทองคำเช่นกัน เห็นนางเป็นเช่นนั้นก็น่าจะเป็นเพราะมีเหตุผลที่ไม่ทำไม่ได้อยู่เช่นเดียวกันกระมัง
“เจ้าอยากจะไปแย่งชิงสิ่งล้ำค่านั่นสินะ” โอวหยางเฟยพูด
“จริงหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองเป่ยกงถังพลางเอ่ยถาม
เป่ยกงถังสะดุ้งคราหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าเพียงครู่เดียวโอวหยางเฟยก็เดาได้แล้ว จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่”
“เป่ยกง เมื่อวานพวกเราเพิ่งได้ยินคนที่เดินผ่านทางมาพูดว่าสิ่งล้ำค่านั่นอยู่ในพื้นที่ชั้นใน ยังไม่ต้องพูดถึงว่าพื้นที่ชั้นในอันตรายมากเพียงใด ในระยะนี้มีผู้แข็งแกร่งมากมายเพียงใดแห่กันมาที่นี่ คิดจะช่วงชิงสิ่งล้ำค่ามาจากกำมือพวกเขานั้นจะต้องมีพลังยุทธ์มากพอจึงจะทำได้” เว่ยจือฉีพูดอย่างจริงจัง
“ข้ารู้” เป่ยกงถังพูด “แต่ข้าจะต้องชิงของสิ่งนั้นมาให้ได้”
“เพราะเหตุใดหรือ” โอวหยางเฟยถาม
เป่ยกงถังเงี
