ั้นข้าจะเล่าสถานการณ์ที่นั่นให้ทุกคนฟังสักหน่อย รอจนข้าเล่าจบแล้วพวกเจ้าค่อยตัดสินใจกันอีกทีว่าจะไปหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“โยวเย่ว์ เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน”
“ไม่ต้องถามหรอกว่าข้ารู้ได้อย่างไร ฟังสิ่งที่ข้าพูดให้ดีก็พอแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “สิ่งล้ำค่านั้นก็คือผลอสรพิษทองคำที่ยากจะพบเจอได้บนโลกใบนี้”
“ผลอสรพิษทองคำคือสิ่งล้ำค่าอันใดกันหรือ”
สีหน้าโอวหยางเฟยและเป่ยกงถังเต็มไปด้วยตื่นตระหนก ส่วนสีหน้าของเจ้าอ้วนชวีกับเว่ยจือฉีเต็มไปด้วยความสงสัย
ถึงแม้ว่าเป่ยกงถังจะรู้ว่าสิ่งล้ำค่านั้นต้องไม่ธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นผลอสรพิษทองคำ มิน่าเล่าเมิ่งจีถึงได้ตื่นขึ้นมาบอกเรื่องนี้แก่นาง
“ผลอสรพิษทองคำ เจ็ดร้อยปีจึงผลิดอก เจ็ดร้อยปีจึงออกผล เจ็ดร้อยปีจึงสุกงอม ครั้งหนึ่งออกผลเพียงเจ็ดร้อยผลเท่านั้น การใช้ผลอสรพิษทองคำโดยตรงสามารถยกระดับการฝึกฝนของมนุษย์ได้ หากหลอมเป็นยาวิเศษก็จะยิ่งให้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นไปอีก ดังนั้นจึงเป็นสิ่งล้ำค่าที่ทั้งคนและสัตว์อสูรวิเศษต่อสู้แย่งชิงกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอธิบาย
“บ้าจริง ช่างร้ายกาจอะไรเช่นนี้!” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างตกใจ
“ดังนั้นจึงดึงดูดผู้คนมามากมายถึงเพียงนี้อย่างไรเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเราจะมาถกกันเรื่องมูลค่าของผลอสรพิษทองคำหรอกนะ พวกเจ้าก็รู้ว่าบริเวณรอบๆ ของล้ำค่าแห่งฟ้าดินจะต้องมีสัตว์อสูรวิเศษ
