ับอดนอนตลอดหนึ่งคืนเลยแม้แต่น้อย
“ดูท่าทางหลังจากนี้หากตอนกลางคืนไม่มีเรื่องอะไร ก็สามารถฝึกฝนสิ่งนี้ได้สินะ” เธอลงมาจากเตียงแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเก็บข้าวของภายในกระโจมเข้าไปในแหวนเก็บวัตถุ หลังจากนั้นก็เก็บกระโจมเข้าไปด้วย
“น้องซือหม่า เจ้าก็ตื่นแล้วหรือ” ชิงอู๋หยาเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เก็บข้าวของจึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มมาจากทางฝั่งของตน
“อรุณสวัสดิ์พี่ใหญ่ชิง!” ซือหม่าโยวเย่ว์ผงกศีรษะให้เขาพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ หลังจากนั้นจึงไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธาร แล้วกลับมาหยิบเอาถ้วยชามหม้อไหออกมาเตรียมอาหารเช้า
ขณะที่เธอทำอาหารเช้า พวกเป่ยกงถังทยอยกันลุกจากเตียง เก็บข้าวของของตนเองแล้วรอกินอาหารเช้า
“น้องเว่ย พวกเราจะเข้าไปในเทือกเขากันแล้วนะ จะต้องจำสิ่งที่ข้าบอกพวกเจ้าเมื่อคืนเอาไว้ให้จงดี อย่าได้ไปยังสถานที่อันตรายเป็นอันขาด” หลังจากพวกชิงอู๋หยาเก็บข้าวของกันเรียบร้อยแล้วเขาก็พูดกับเว่ยจือฉี
“พี่ใหญ่ชิงจะเข้าไปในเทือกเขาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้เลยหรือ” เว่ยจือฉีพูดพลางมองกลุ่มทหารรับจ้างที่เตรียมพร้อมกันอย่างเต็มที่แล้ว
“อืม ภารกิจของพวกเราในครั้งนี้ค่อนข้างหนักเลยทีเดียว ทว่าเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ดังนั้นจึงต้องเข้าไปให้เร็วหน่อยน่ะ” ชิงอู๋หยาเอ่ยตอบ
“เช่นนั้นขอให้พวกพี่ใหญ่ชิงทำภารกิจสำเร็จในเร็ววันนะ” เว่ยจือฉีพูด
“ขอบใจน้องเว่ย ไว้พบกันใหม่นะ!”
“ไว้พบกันใหม่”
ชิงอู๋หยาประสานมือคารวะพวกซือหม่
