กสัตว์อสูรวิเศษในเทือกเขาสังหาร วิทยาลัยก็ไม่มีทางกล่าวโทษมาถึงพวกเราได้หรอก”
“แต่ว่าพี่ใหญ่ ได้ยินมาว่าระดับขั้นของคนพวกนั้นสูงส่งไม่เบาเลยทีเดียว นอกจากเจ้าคนไร้ค่าซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นแล้ว คนอื่นๆ ก็มิได้ด้อยไปกว่าพวกเราเลย พวกเราจะต้องทำอย่างไรจึงจะทำให้พวกเขาถูกสัตว์อสูรวิเศษ…”
“เรื่องนี้ข้ามีวิธี พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ใดพอจะมีสัตว์อสูรวิเศษที่อาศัยกันเป็นฝูงอยู่บ้าง” ชายเสื้อดำพูด
“พี่ใหญ่ ข้ารู้! ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินทหารรับจ้างคนหนึ่งพูดถึง”
“เช่นนั้นก็ดี ไป พวกเราไปหาสัตว์อสูรวิเศษให้เจ้าพวกนั้นฝึกฝีมือกันดีกว่า…”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ทั้งห้าคนเสาะหากันอยู่ภายในเทือกเขามาตลอดหนึ่งวัน โดยที่วันนี้ไม่ได้อะไรมาเลย แต่ระหว่างกระบวนการเสาะหานั้นได้พบกับสัตว์อสูรวิเศษระดับต่ำขั้นหกตนหนึ่ง พวกเขาร่วมมือร่วมแรงกันจัดการมันได้อย่างรวดเร็ว แล้วให้ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บมันเอาไว้ สำหรับเหตุผลที่ทำไมจึงให้เธอเก็บไว้นั้นก็เป็นเพราะว่าแหวนเก็บวัตถุของเธอมีขนาดใหญ่ที่สุดนั่นเอง
ในขณะที่พวกเขากำลังพักผ่อนอยู่นั้นเอง ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกได้ว่าอันตรายขุมหนึ่งกำลังโจมตีเข้ามา จึงผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ
“โยวเย่ว์ เป็นอะไรไปหรือ” เจ้าอ้วนชวีเห็นท่าทางกระวนกระวายของซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยถามขึ้น
“มีความเคลื่อนไหวน่ะสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
คนอื่นๆ ยังมิทันได้เอ่ยคำพูด พลันได้ยินเสียงฝีเท้าอันชุลม
