่เขากลับสัมผัสได้ว่าอย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับขั้นปรมาจารย์วิญญาณแล้ว
เมื่อเห็นแววอาฆาตในดวงตาของซือหม่าโยวเย่ว์ ในใจของเขาก็รู้สึกสำนึกเสียใจขึ้นมาในทันที ถ้าหากวันนี้ตนมิได้พาคนมาสังหารเขา หรือตนมิได้อวดเบ่ง พาคนมาให้มากอีกสักหน่อย ก็คงไม่ต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้หรอก
“แต่ไหนแต่ไรคนอย่างข้าก็พูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว ในเมื่อพูดไว้แล้วว่าวันนี้จะเอาชีวิตเจ้า ก็ต้องทำตามที่พูดเอาไว้ให้ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบเอากริชที่เป็นหลิงหลงแปลงกายมาแล้วเอ่ยว่า “ชีวิตนี้ของเจ้าช่างอำมหิตนัก น่าเสียดายที่พลังยุทธ์ไม่เพียงพอ ภาวนาว่าชาติหน้าอย่าได้พบเจอข้าอีกเลย”
พูดจบแล้วเธอก็แทงกริชในมือเข้าสู่หัวใจของน่าหลานฉี จบชีวิตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
เพื่อไม่ให้การค้นพบศพของน่าหลานฉีนำเรื่องยุ่งยากมาให้ เธอจึงนำศพของน่าหลานฉีและคนคุ้มกันเก็บเข้าไปไว้ในมณีวิญญาณ ยกให้เจ้าวิญญาณน้อยจัดการ
เจ้าวิญญาณน้อยเห็นศพที่ซือหม่าโยวเย่ว์โยนเข้ามาแล้วปรบมือสองสามครั้ง ซากศพทั้งสองก็กลายเป็นฝุ่นควัน จางหายไปกลางอากาศ
เมื่อจัดการเรื่องราวทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ค่อยๆ เดินออกจากตรอกอย่างช้าๆ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัย
หลังจากนั้นเงาร่างสองสายก็ปรากฏตัวขึ้นภายในตรอก เมื่อมองเห็นรอยเลือดที่เหลืออยู่บนพื้นแล้วก็ประสานสายตากันแวบหนึ่ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงอย่างมิอาจปิดบังได้
“คุณชายห้าถึงขนาดสังหารอีกฝ่ายได้ภายในร
