เรื่องที่น่าหลานหลาน สาวน้อยผู้มีพรสวรรค์แห่งตระกูลน่าหลานถูกวิทยาลัยไล่ออกแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงอย่างรวดเร็วยิ่ง หินก้อนเดียวก่อให้เกิดคลื่นน้ำนับพัน ทุกตรอกซอกซอยต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้
ณ ตระกูลน่าหลาน
ในห้องโถงใหญ่ ประมุขตระกูลน่าหลานนั่งอยู่บนที่นั่ง ผู้อาวุโสสองคนนั่งอยู่ด้านข้าง ส่วนคนอื่นๆ แยกกันนั่งอยู่ทั้งสองฟาก
ที่กลางห้อง น่าหลานหลานผู้สวมชุดสีฟ้าตลอดร่างคุกเข่าอยู่บนพื้นพลางก้มศีรษะลง เรือนผมยาวสยายลงมาปกคลุมแก้มของนางเอาไว้
น่าหลานฉีคุกเข่าอยู่ข้างๆ มองดูคนที่เดือดดาลแทบตายในห้องแล้วเอ่ยปากว่า “ท่านพ่อ เรื่องนี้จะตำหนิท่านพี่มิได้นะ เป็นเพราะซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั้นแท้ๆ หากมิใช่เพราะเขา ท่านพี่คงไม่ถูกวิทยาลัยไล่ออกหรอก!”
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกหรือ!” น่าหลานเหอกระแทกถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง พลางมองน่าหลานหลานและน่าหลานฉีที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยอย่างดุดัน “ก็รู้ดีแก่ใจอยู่แล้วว่าทำเรื่องพรรค์นั้นภายในวิทยาลัยไม่ได้ แต่เจ้าก็ยังทำลงไปอีก ตอนนี้ถูกไล่ออกแล้ว ที่ขายหน้าคือตระกูลน่าหลานของข้าต่างหากเล่า!”
น่าหลานหลานก้มหน้า ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
“ท่านประมุข หลานเอ๋อร์ก็คงไม่คิดหรอกว่าจะกลายเป็นเช่นนี้ได้ เดิมทีคิดว่าส่งคนไร้ค่าผู้นั้นไปตาย เขาก็คงตายไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีชีวิตรอดกลับมาได้” ผู้อาวุโสใหญ่ที่อยู่ข้างๆ พูด “หลานเอ๋อร์แค่อยากจะโจมตี
