ม่ได้หรอกหรือ” พวกเว่ยจือฉีอาจจะไม่รู้ แต่เจ้าอ้วนชวีผู้มีพื้นฐานเป็นชาวเมืองหลวงแท้ๆ ย่อมรู้ที่มาที่ไปของซือหม่าโยวเย่ว์ดีอยู่แล้ว
“อืม ก่อนหน้านี้ข้าไม่อาจบำเพ็ญได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ตอนที่หายตัวไปในคราวนี้มีการผจญภัยเล็กน้อย จึงช่วยทะลวงเส้นลมปราณที่อุดกั้นของข้าได้ หลังจากนั้นก็เลยสฝึกยุทธ์ได้แล้ว”
“จริงหรือ” เจ้าอ้วนชวีเบิกตาโพลง คิดไม่ถึงว่าการหายตัวไปของเขาจะกลับร้ายกลายเป็นดี ไม่เพียงแต่มีชีวิตรอดกลับมาเท่านั้น แต่ยังบำเพ็ญได้อีกด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าพลางพูดว่า “แต่กระบวนการของเรื่องนี้ ข้าไม่อาจบอกได้แน่ชัดนัก แต่ก็ได้ผลลัพธ์อย่างที่บอกไป เวลานี้เรื่องนี้มีเพียงแค่คนในครอบครัวของข้ากับพวกเจ้าสองคนเท่านั้นที่รู้ พวกเจ้าต้องช่วยข้ารักษาความลับด้วยล่ะ!”
“เพราะเหตุใดกันเล่า” เจ้าอ้วนชวีไม่เข้าใจ “การที่เจ้าฝึกยุทธ์ได้ก็เป็นเรื่องดี เพราะเหตุใดจึงมิอยากให้ผู้อื่นล่วงรู้ ถ้าหากคนพวกนั้นรู้ว่าเจ้าฝึกยุทธ์ได้ ก็จะได้ไม่มาด่าทอว่าเจ้าเป็นคนไร้ค่าอีก”
“ผู้อื่นอยากจะพูดอย่างไรก็เป็นเรื่องของผู้อื่น ข้าไม่สนใจหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ถ้าผู้อื่นรู้ว่าข้าฝึกยุทธ์ได้แล้ว เกรงว่าจะต้องเกิดเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็นขึ้นมาน่ะสิ”
เจ้าอ้วนชวีรู้ว่าที่ซือหม่าโยวเย่ว์หมายถึงก็คือคนของตระกูลน่าหลาน คราวก่อนตอนกลับบ้านเขาก็ได้ยินมาแล้วว่าการต่อสู้ระหว่างจวนแม่ทัพและตระกูลน่าหลานทวี
