ชิ้น ช่างน่าอนาถเหลือเกิน น่าอนาถเหลือเกิน!
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะยังไม่รู้ว่าโลกที่เจ้าคำรามน้อยพูดถึงแห่งนั้นคือที่ไหน แต่เธอก็รู้ว่าด้านบนเหนือดินแดนอี้หลินแห่งนี้ยังมีดินแดนแห่งอื่นอยู่ ซึ่งสถานที่แห่งนั้นล้ำเลิศกว่าที่นี่มากมายนัก
“อืม ก่อนหน้านี้ได้มาโดยบังเอิญน่ะ” เป่ยกงถังอธิบายอย่างง่ายๆ “เจ้ายังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะทำอาหารหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์คลี่ปากยิ้มพลางพยักหน้าเอ่ยว่า “ทำสิ ตอนนี้ยังเร็วเกินไป พวกเขาก็ไม่มีทางมีความเคลื่อนไหวอันใดหรอก กินข้าวให้อิ่มค่อยลงมือก็แล้วกัน”
พูดจบแล้วเธอก็เก็บหินเสียงเข้าไปภายในแหวนเก็บวัตถุก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องครัว เพราะว่าเคยชินตอนอยู่ที่เทือกเขาผู่สั่วเสียแล้ว เธอจึงชินกับการเก็บข้าวของเอาไว้ภายในแหวนเก็บวัตถุ จึงลืมเรื่องที่ว่าในสายตาของพวกเขานั้นตนเองยังไม่อาจบำเพ็ญได้ไป มิอาจใช้แหวนเก็บวัตถุนี้ได้
เว่ยจือฉีและเจ้าอ้วนชวีได้ยินว่าจะมีของอร่อยกิน จึงได้จากไปพร้อมกับซือหม่าโยวเย่ว์โดยไม่ทันสังเกตว่าซือหม่าโยวเย่ว์นั้นบำเพ็ญได้แล้ว
เป่ยกงถังมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างครุ่นคิดปราดหนึ่งแต่กลับมิได้พูดสิ่งใด พลันหมุนกายเข้าไปในห้อง รอซือหม่าโยวเย่ว์มาเรียกไปกินข้าว
……………………
