“ทิ้งของตกแต่งไว้หลายชิ้นอยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“น่าจะเป็นตอนที่พวกเราไปเข้าชั้นเรียนแล้วถูกคนบุกเข้ามานั่นแหละ” เว่ยจือฉีพูด
“อืม ของที่ทิ้งไปเหล่านั้นมิใช่ของที่มีความสลักสำคัญอันใดเป็นพิเศษหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“โยวเย่ว์ เจ้ากลับมาแล้วจะต้องทำให้คนที่ทำร้ายเจ้าในตอนนั้นตกอกตกใจแน่นอน” เจ้าอ้วนชวีกำหมัดแน่น เมื่อนึกถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์ออกไปแล้วถูกผู้คนพบเห็น บนใบหน้าของคนเหล่านั้นจะแสดงสีหน้าเช่นไร เขาก็ตื่นเต้นไม่น้อยเลย
“อืม ข้าก็อยากเห็นเช่นกันว่าคนเหล่านั้นจะมีสีหน้าเป็นเช่นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้ม
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์เฟิงทราบเรื่องที่เจ้ากลับมาแล้วหรือยัง” เว่ยจือฉีถาม
“เขาคงไม่รู้ว่าข้ากลับมาที่วิทยาลัยแล้วกระมัง” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงเฟิงจือสิงแล้วมุมปากยกยิ้ม ท่านปู่บอกว่าในช่วงที่ผ่านมานี้เขาคอยเป็นห่วงตนมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าพฤติกรรมของเขาก่อนหน้านี้จะแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พอนึกถึงแล้วก็มิได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด “ช่วงบ่ายข้าจะไปหาเขาที่ห้องทำงานสักหน่อย”
“ดีเลย เช่นนั้นเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด พวกเราขอตัวกลับก่อน”
เจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีลุกขึ้นจากไปพร้อมกัน
เจ้าคำรามน้อยที่หมอบอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบๆ มาโดยตลอดลืมตาขึ้นมามองซือหม่าโยวเย่ว์พลางพูดว่า “คนสี่คนนี้เป็นห่วงเป็นใยเจ้าอย่างจริงใจเลยนะ!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน”
