“อืม คนที่อยากทำร้ายข้าคงจะมีอยู่ไม่น้อย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ข้าเชื่อว่าคนที่ผลักข้าเข้าไปนั้นมิใช่คนวางแผนหรอก แต่ถูกผู้อื่นชี้นำต่างหาก คนที่ข้าต้องการหาตัวคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังนางต่างหาก”
“ผู้ที่อยู่เบื้องหลังอย่างนั้นหรือ” เว่ยจือฉีและเจ้าอ้วนชวีมองซือหม่าโยวเย่ว์
“พอถึงตอนนั้นต้องขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้าแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“อืม” เป่ยกงถังรับคำอย่างเรียบง่ายคำหนึ่ง หลังจากนั้นจึงหมุนกายเดินออกไป
โอวหยางเฟยพยักหน้าก่อนเดินออกไปอีก
ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนทั้งสองจากไปแล้วก็เอ่ยพลางทอดถอนใจว่า “สองคนนี้ยังคงเย็นชาเหลือเกิน!”
“นี่ก็ดีขึ้นตั้งมากมายแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็มาช่วยเจ้าปัดกวาดทำความสะอาด อีกทั้งยังสนใจในเรื่องราวของเจ้าด้วย ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ล่ะก็ เกรงว่าสองคนนั้นคงจะตรงกลับห้องกันหมด ไม่รับรู้เรื่องราวของโลกภายนอก” เว่ยจือฉีพูด
“อืม ข้าเองรู้สึกว่าเหนือความคาดหมายที่สองคนนั้นยอมอยู่ช่วยข้าปัดกวาดทำความสะอาด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ห้องของข้ากลายเป็นสภาพนี้ไปได้อย่างไรกัน ดูเหมือนห้องที่ถูกทำลายอย่างไรอย่างนั้นเลย!”
“ก็แปลกประหลาดอยู่เหมือนกัน” เจ้าอ้วนชวีพูด “หลังจากที่เจ้าเกิดเรื่องแล้วพวกเราไม่เคยเข้าไปในห้องเจ้าเลย ดังนั้นจึงไม่เคยรู้เลยว่าห้องของเจ้าถูกทำจนกลายเป็นสภาพเป็นเช่นนี้ เจ้าทิ้งข้าวของที่เสียหายไปหรือยัง”
