พอจัดการเรื่องหมัวซาเรียบร้อยแล้วซือหม่าโยวเย่ว์ก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้าวิญญาณน้อย ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยบอกว่าเจ้ามีเจ้านายเป็นนักหลอมยามาก่อนใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์กอดเจ้าวิญญาณน้อยเอาไว้พลางถามขึ้น
“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้มานานมากแล้ว ทำไมหรือ” เจ้าวิญญาณน้อยถาม
“ข้าอยากศึกษาการหลอมยาน่ะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนังสือหลอมยาเหล่านั้นอยู่ที่ไหน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าอยากศึกษาการหลอมยาอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นในภายภาคหน้าก็จะมียาวิเศษมากมายให้ข้ากินแล้วใช่หรือไม่” พอเจ้าวิญญาณน้อยได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วดวงตาก็เปล่งประกาย
“เจ้าชอบกินยาวิเศษมากเลยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ก็ใช่น่ะสิ!” เจ้าวิญญาณน้อยพยักหน้าแล้วพูดว่า “ยาวิเศษที่เจ้านายคนก่อนหน้านี้เหลือทิ้งเอาไว้ล้วนถูกข้ากินไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ดังนั้นภายในมณีวิญญาณจึงไม่มียาวิเศษเหลืออยู่”
อ้อ…
ก่อนหน้านี้ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังสงสัยอยู่พอดี ในเมื่อเคยมีเจ้านายเป็นนักหลอมยา แต่เพราะเหตุใดภายในมณีวิญญาณนี้กลับไม่มียาวิเศษอยู่เลยแม้แต่ขวดเดียว ที่แท้ถูกเจ้านี่กินไปหมดแล้วนั่นเอง!
“เจ้านาย ข้าจะพาเจ้าไปหาหนังสือเอง” เจ้าวิญญาณน้อยพูดแล้วรีบลากตัวซือหม่าโยวเย่ว์หายไปจากตรงนั้น เพียงพริบตาเดียวก็มาปรากฏตัวอยู่ภายในห้องแห่งหนึ่ง
“เจ้านาย ทั้งหมดในนี้ล้วนเป็นตำราการหลอมยาทั้งสิ้น เป็นสิ่งที่เจ้านายคนก่อนหน้านี้เก็บสะสมเอาไว้ ข้าเคยได้ยินเ
