็พูดด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง
“เย่ว์เย่ว์น้อยเฉลียวฉลาดถึงเพียงนั้น ต้องหลอมได้สำเร็จอย่างแน่นอน” ร่างกายของหลิงหลงลอยอยู่กลางอากาศ ยกขาทั้งสองข้างขึ้นพลางประสานมือไว้ที่ท้ายทอย คล้ายกับนอนอยู่บนเตียงอย่างไรอย่างนั้น
“สำเร็จแน่นอนอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะมีขนมเคลือบน้ำตาลให้กินมากมายแล้วสิ” เจ้าวิญญาณน้อยพูด
“ขนมเคลือบน้ำตาลหรือ”
“ก็คือยาวิเศษนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ข้าเรียกว่าขนมเคลือบน้ำตาลทั้งหมดเลย” เจ้าวิญญาณน้อยพูด
“ตูม…” ในขณะที่พวกเจ้าวิญญาณน้อยกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง ห้องหลอมยามีเสียงระเบิดดังขึ้นมาครั้งหนึ่ง ทำให้พวกมันตกใจจนต้องรีบวิ่งเข้าไปดู
“เย่ว์เย่ว์ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” เจ้าคำรามน้อยนำเข้าไปก่อนใครจึงเห็นควันโขมงเต็มห้อง เงาร่างของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ท่ามกลางกลุ่มควันนั้นเอง
“เจ้านาย เป็นอะไรไปหรือ” พวกย่ากวงรีบพุ่งเข้ามาเช่นกัน เมื่อเห็นเศษซากของประตูทางเข้าจึงเอ่ยถามขึ้น
กลุ่มควันภายในห้องค่อย ๆ จางหายไป เผยให้เห็นความระเกะระกะภายในห้อง ไม่เพียงแต่บนโต๊ะเท่านั้น บนพื้น หรือแม้กระทั่งบนกำแพง ล้วนเต็มไปด้วยเศษผงยาที่กระเด็นไปทั่วจากการระเบิด
ซือหม่าโยวเย่ว์ยืนอยู่ตรงกลางห้อง ในขณะที่ระเบิดนั้นเธอก็ป้องกันใบหน้าเอาไว้ แต่เส้นผมกลับถูกเผาเจนไหม้กรอบ ส่วนเสื้อผ้ากลายเป็นเศษผ้าขาดวิ่นไปด้วยเช่นกัน
“โอ๊ยๆๆ ข้าเสียใจเหลือเกิน!” เจ้าวิญญาณน้อยเห็นสภาพห้องแล้วก็ตะ
