“ที่นี่คือเมืองเซียงที่ตั้งอยู่ทางด้านขวาของเมืองหลวง หากท่านไปที่นั่นก็จะไปเมืองหลวงได้อย่างสะดวกเลยทีเดียวเจ้าค่ะ” สาวใช้อธิบายให้ซือหม่าโยวเย่ว์ฟัง
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า ขณะนี้เองค่ายกลก็เปล่งแสงสีขาวสว่างออกมา พอๆ กันกับค่ายกลนำส่งที่เธอเห็นตอนอยู่ในถ้ำก่อนหน้านี้ ทั่วทั้งอักขระเปล่งแสงสว่าง แล้วเธอก็หายตัวเข้าไปภายในค่ายกล
สาวใช้เห็นว่าค่ายกลทำงานตามปกติ จึงก้มหน้าลงมองแผ่นข้อมูลในมือปราดหนึ่ง เมื่อเห็นชื่อที่เขียนอยู่ก็ตะลึงงันไปในทันที
“ซือหม่าโยวเย่ว์หรือ คนไร้ค่าผู้นั้นน่ะหรือ”
นางเงยหน้ามองไปทางค่ายกลนำส่ง แต่ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไม่อยู่เสียแล้ว
“จะต้องไม่ใช่คนไร้ค่าผู้นั้นอย่างแน่นอน” สาวใช้พูดพลางส่ายหน้า “คนไร้ค่าผู้นั้นย่อมไม่อาจบำเพ็ญได้อยู่แล้ว คนเมื่อครู่นี้มีแหวนเก็บวัตถุอยู่ จะต้องเป็นปรมาจารย์วิญญาณท่านหนึ่งไม่ผิดแน่ จะต้องเป็นคนที่ชื่อเหมือนกันอย่างแน่นอน”
สาวใช้ส่ายหน้าแล้วออกไปจากห้องค่ายกลนำส่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าร่างกายถูกบีบอัด เมื่ออยู่ภายในค่ายกลนำส่งเธอก็หลับตาลงอย่างมิอาจควบคุมตนเองได้ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เมื่อเธอรู้สึกผ่อนคลายลงและพอจะลืมตาได้ ก็พบว่ามาอยู่ที่ห้องอีกห้องหนึ่งแล้ว
