คำพูดที่ไม่ได้เจตนาของเขาทำให้ซือหม่าโยวเย่ว์สะดุ้งคราหนึ่ง ถ้าหากตนกลับไปโดยใช้ค่ายกลนำส่ง พอถึงเวลาก็จะไปยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณแห่งเมืองหลวง คนที่นี่ย่อมไม่รู้จักเธออยู่แล้ว แต่คนทางฝั่งนั้นย่อมรู้จักเธออย่างแน่นอน เช่นนั้นเรื่องที่เธอเป็นปรมาจารย์วิญญาณก็จะไม่ถูกเปิดเผยหรอกหรือ!
“โอ้ ข้านึกขึ้นได้พอดีว่าข้ายังมีธุระต้องไปทำอีก ขอตัวไปก่อน! ลาก่อนนะพี่ชาย” หลังจากที่คิดจนเข้าใจแล้วเธอก็ผละจากฝูงชนแล้วออกจากสมาคมปรมาจารย์วิญญาณไป
เธอถามทิศทางไปเมืองหลวงจากคนผู้หนึ่งบนถนน คนผู้นั้นไม่เพียงแค่บอกทางเท่านั้น แต่ยังบอกว่าเธอสามารถนั่งรถเทียมสัตว์อสูรไปได้ด้วย ใช้แค่สิบห้าตำลึงทองก็พอแล้ว
จากนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไปยังสถานที่เช่ารถเทียมสัตว์อสูรแล้วเช่ารถเทียมสัตว์อสูรมาคันหนึ่ง ให้อีกฝ่ายไปส่งเธอยังเมืองหลวง
ระยะทางไม่ถึงหนึ่งวัน แสดงให้เห็นว่าเมืองแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงจริงๆ ในเวลาพลบค่ำเธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าประตูเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว
เธอจ่ายค่ารถที่นอกเมืองแล้วให้อีกฝ่ายกลับไป เธอมองดูกำแพงเมืองสูงตระหง่านพลางอมยิ้มน้อยๆ
ท่านปู่ ท่านพี่ทั้งหลาย รวมทั้งผู้คนที่ทำร้ายข้า ข้า ซือหม่าโยวเย่ว์ กลับมาแล้ว!
…………………
