เลื่อนระดับกับตนแล้ว เพลิงชาดจะต้องเป็นสัตว์อสูรวิเศษที่ล้ำเลิศอะไรสักอย่างแน่นอน กลิ่นอายที่มันแผ่ออกมาจึงทำให้สัตว์อสูรเทพรู้สึกหวาดกลัวได้ ด้วยเหตุนี้จึงอยู่ห่างจากแก่งหินแห่งนี้
แม้กระทั่งสัตว์อสูรเทพยังหวาดกลัว ซือหม่าโยวเย่ว์อดคิดไม่ได้ว่าที่แท้แล้วเธอทำพันธสัญญากับสัตว์ประหลาดอันใดกันแน่
อูหลิงอวี่เห็นท่าทีครุ่นคิดของซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยว่า “เจ้ารู้เหตุผลอย่างนั้นหรือ”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่พูด “อย่าลืมสิว่าข้าเป็นเพียงแค่คนไร้ค่า ไม่เข้าใจอะไรพวกนี้สักเท่าไหร่นักหรอก”
“เจ้ามิได้บอกว่าข่าวลือเชื่อถือมิได้หรอกหรือ” อูหลิงอวี่พูด
“ไม่อาจเชื่อถือได้ จะไม่เชื่อเลยก็ไม่ได้เช่นกัน ท่านไม่เคยได้ยินคำพูดนี้หรืออย่างไร” ซือหม่าโยวเย่ว์ตอบ
เมื่อนึกถึงว่ามีเขาอยู่ เธอก็ต้องเป็นผู้ที่ไม่อาจบำเพ็ญได้อย่างแน่นอน หลังจากนั้นก็หยิบหม้อใบหนึ่งออกมาเตรียมทำอาหารเย็น
“เจ้ามิได้เพิ่งกินข้าวไปหรอกหรือ” อูหลิงอวี่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบมองเขาปราดหนึ่งแล้วพูดว่า “มิใช่ว่าท่านกับเจ้าคำรามน้อยกินกันไปเป็นส่วนใหญ่หรอกหรือ ตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว ก็ย่อมถึงเวลากินอาหารมื้อเย็นแล้วสิ”
พูดจบแล้วเธอก็หยิบข้าวของออกมา เธอมองดูสภาพแวดล้อมที่ปิดสนิทแล้วก็เก็บข้าวของกลับเข้าไปในแหวนเก็บวัตถุ พอมาถึงด้านนอกถ้ำแล้วค่อยหยิบออกมาใหม่
อูหลิงอวี่ครุ่นคิดแล้วลงจากเตียงมายังนอกถ้ำ ก็เห็นซ
