“มีอะไรน่าโกรธกันเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “หมาที่เห่ามันไม่กัดหรอก และวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้หมาที่เห่าอย่างบ้าคลั่งเหล่านั้นหุบปากได้ก็คือการพูดด้วยความสามารถอย่างไรเล่า!”
เว่ยจือฉีได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วสะดุ้งขึ้นมาในทันใด เมื่อมองแผ่นหลังที่แข็งแกร่งของนางแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าคนเช่นนี้ จะเป็นคนไร้ค่าคนหนึ่งจริงๆ อย่างนั้นหรือ
“ที่นี่คือสนามประลองใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงประตูพับขนาดใหญ่บานหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรเหนือประตู
ถึงแม้ว่าจะยังมิได้เข้าไป เธอก็ได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากด้านในแล้ว
ดูเหมือนว่าเมิ่งถิงจะหาคนมาชมการต่อสู้มากมายเลยทีเดียว!
…………………
