”
“ใครจะไปรู้เขากันเล่า! ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักกินตัวยงคนหนึ่ง หากเจ้าต้องการผักที่นี่เพียงแค่ควบคุมความคิดก็ใช้ได้แล้ว” เจ้าวิญญาณน้อยพูดจบก็หายตัวไปเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูเจ้าวิญญาณน้อยหายตัวไป เธอสัมผัสได้ถึงความเดียวดายในน้ำเสียงของเขาแล้วก็คาดเดาว่าเขาน่าจะเห็นของเหล่านี้แล้วระลึกถึงเจ้านายคนก่อนขึ้นมา
แต่มีวัตถุดิบอาหารเหล่านี้แล้ว หลังจากนี้เธอจะทำอาหารเลิศรสออกมาได้มากมาย นอกจากนี้ยังฝึกยุทธ์ได้ด้วย พอคิดๆ ดูแล้วรู้สึกว่าไม่เลวเลยทีเดียว
ตอนที่เธอออกมาจากมณีวิญญาณ เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนก็ดังขึ้นมา
………………………
