ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังผัดกับข้าวจานสุดท้ายอยู่ ก็รู้สึกว่ามีคนผู้หนึ่งมาที่ช่องประตู เธอหันหน้าไปมองก็เห็นสีหน้าตกตะลึงของเจ้าอ้วนชวี
“เป็นอะไรไปหรือ”
“เจ้า เจ้าทำอาหารเป็นจริงๆ เสียด้วย!” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ก็ใช่น่ะสิ! เจ้าอยากจะชิมดูหรือไม่ ลองดูว่าจะวางยาพิษเจ้าจนตายได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
คาบเรียนตอนเช้าของวิทยาลัยเริ่มค่อนข้างสาย เกือบถึงเก้าโมงกว่าแล้วจึงค่อยเริ่ม ตอนเช้าเธอตื่นตั้งแต่ยังไม่หกโมงแล้ว จึงได้ลุกขึ้นมาบำเพ็ญครู่หนึ่งแล้วจากนั้นก็มาทำอาหารเช้า
เธอเป็นนักชิมตัวยงเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้นอกจากเวลาที่ออกไปปฏิบัติภารกิจแล้ว ในเวลาอื่นๆ เธอเป็นต้องหาเรื่องกินอยู่ตลอด ตอนนี้ในเมื่อมาถึงที่นี่ทั้งทีก็คงจะปล่อยผ่านการกินไปไม่ได้อยู่แล้ว
ในเวลาที่ทำอาหาร เธอก็นึกถึงคนอื่นๆ ที่ใช้ชีวิตอยู่ในเรือนพักเดียวกัน ถ้าหากไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาเสียก่อน ก็คงต้องอยู่ด้วยกันไปอีกหลายปีทีเดียว ดังนั้นเธอจึงทำอาหารมากขึ้นอีกหน่อย เผื่อในส่วนของพวกเขาเอาไว้ด้วย
เจ้าอ้วนชวีมาถึงที่โต๊ะแล้วนั่งลงพลางมองดูกับข้าวบนโต๊ะ ก่อนจะหลุดปากถามอย่างไม่เจตนาขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “นี่มิได้เรียกว่าอาหารภัตตาคารหรอกหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกคล้ายว่ามีรอยย่นสามเส้นปรากฏขึ้นบนหน้าผากของตน คนผู้นี้ขาดความเชื่อมั่นต่อตนเกินไปเสียแล้ว!
“ถ้าเจ้าไม่กิน ข้าก็คงบังคับเจ้ามิได้หรอกนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตักอาหารข
