หลือเกิน ดังนั้นก็อาจจะไม่เข้าตาใครบางคนแล้วก่อให้เกิดเรื่องยุ่งยากแก่เจ้าก็ได้”
“หึๆ ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยเตือน” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะ คิดไม่ถึงว่าเจ้าอ้วนผู้นี้มีจิตใจดีใช้ได้เลยทีเดียว
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” เจ้าอ้วนชวีได้ฟังคำขอบคุณที่ออกมาจากปากซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็รู้สึกว่าไม่จริงใจอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เธอไม่รังแกพวกเขาก็นับว่าดีถมไปแล้ว จะมาเกรงอกเกรงใจถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน “แต่ท่านปู่ของเจ้าเป็นแม่ทัพพิทักษ์อาณาจักร คนทั่วไปก็คงไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่เจ้าต้องระวังพวกที่มาจากตระกูลใหญ่ทั้งหลายเอาไว้สักหน่อยล่ะ”
“อืม ข้ารู้แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เช่นนั้นข้าจะกลับไปบำเพ็ญแล้วนะ” เจ้าอ้วนชวีพูดพลางลุกขึ้นยืน
“ไปเถิดๆ ขอบใจเจ้าที่ให้ข้อมูลข้ามากมายถึงเพียงนี้ กลับไปแล้วข้าจะทำของกินอร่อยๆ มาตอบแทนเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางตบบ่าเจ้าอ้วนชวีเบาๆ
“แค่กๆ เรื่องนี้ไม่ต้องหรอก ข้าไปก่อนนะ” เจ้าอ้วนชวีได้ยินว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะทำอาหารให้เขากิน ก็ตกใจจนรีบวิ่งหนีไปในทันที
ข่าวลือบอกว่าสิ่งที่คุณชายห้าแห่งจวนแม่ทัพทำนั้นวางยาสัตว์อสูรวิเศษตนหนึ่งให้ตายได้เลยทีเดียว! เขายังใช้ชีวิตได้ไม่เท่าไร ยังไม่อยากจะตายตั้งแต่ยังเยาว์วัย
เจ้าคำรามน้อยลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เมื่อครู่ข้าทำได้ไม่เลวเลยใช่ไหมเล่า ข้ามิได้พูดอะไรสักประโยคเดียวเลย!”
“ใช้ได้เลย ต่อไป
