าแหวนวงนี้คือสัญลักษณ์ประจำตระกูล เป็นแหวนเก็บวัตถุที่หาได้ยากยิ่ง นอกนั้นก็มิได้พูดอะไรมากมาย ถ้าหากนี่เป็นสิ่งที่สืบทอดกันลงมาภายในตระกูลจริงๆ แล้วเหตุใดซือหม่าเลี่ยจึงไม่รู้เล่า เธอรู้สึกว่าชาติกำเนิดของตนจะต้องมิได้เป็นอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้แน่นอน
เธอวางแหวนลง ตอนนี้เธอยังไม่มีพลังวิญญาณ ย่อมไม่อาจหยดโลหิตแสดงความเป็นเจ้าของได้
เธอเคลื่อนนิ้วมือผ่านกระดาษหนังวัวแล้วก็ชะงัก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย บิดาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายโลหิตบอกว่านี่คือแผนที่ของสถานที่ที่มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ห้ามให้ผู้อื่นรู้เป็นอันขาดว่าอยู่กับตน
กระดาษหนังวัวนี้ดูเก่าคร่ำคร่าอยู่พอสมควร จะต้องอยู่มาเป็นเวลานานอย่างแน่นอน แต่กลับดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าแผนที่บนนั้นเป็นแผนที่ของสถานที่แห่งใด นอกจากนี้ยังไม่มีคำใบ้ใดๆ เลยแม้แต่น้อยอีกด้วย
“ก็แค่กระดาษขาดๆ แผ่นหนึ่ง บิดาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายโลหิตเอ๋ย อย่างน้อยท่านก็ควรจะบอกข้าสักหน่อยสิว่านี่มันเป็นแผนที่ของที่ไหนกัน ไม่อย่างนั้นข้าเอามาแล้วจะมีประโยชน์อะไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ ไม่รู้ว่าบิดาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายโลหิตจะทำลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ไปทำไมกัน
สุดท้ายเธอก็หยิบก้อนหินสีดำสนิทขึ้นมาวางบนอุ้งมือแล้วมองดูอย่างละเอียด ก็ยังมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยถึงความเป็นวัตถุเทพโบราณที่เขียนบอกในจดหมาย
“ดูดำสนิทเหมือนตุ้มน้ำหนักอันหนึ่ง เป็นวัต
