ด
เจียงฉางเซิงมองผู้เฒ่าอาภรณ์สีโลหิตแล้วเอ่ยว่า “หากข้าไม่ละทิ้งต้าจิ่ง แต่ยินดีเข้าร่วมทะเลสวรรค์ จะเป็นอย่างไร”
ผู้เฒ่าอาภรณ์สีโลหิตแค่นเสียงดังเหอะ “นั่นย่อมมิได้ เจ้าอยากเข้าร่วมทะเลสวรรค์ก็ต้องสร้างความดีความชอบสักหน่อย”
เจียงฉางเซิงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เขายกมือขวาขึ้นมา นิ้วชี้กับนิ้วกลางแนบกันวางไว้หน้าริมฝีปาก ชั่วพริบตานั้นสีหน้าเขาเย็นยะเยือก ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ลงมือเถอะ อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้ พวกเจ้าหนีไม่พ้นแล้ว หากไม่สังหารข้าก็จงตายเสีย”
ระหว่างที่เจียงฉางเซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เสื้อคลุมขนนกเทพกิเลนก็สะบัดดังพรึบพรับ รัศมีเรืองรองส่องประกายระยิบระยับ เส้นผมสีดำของเขาเริงระบำพลิ้วไหว จิตสังหารอันเข้มข้นสายหนึ่งมุ่งตรงไปยังยอดฝีมือจากโพ้นทะเลทั้งห้าคนของทะเลสวรรค์ นอกจากผู้เฒ่าอาภรณ์สีโลหิต สี่คนที่เหลือต่างหน้าเสีย พวกเขามองพลังของเจียงฉางเซิงไม่ออกแต่กลับขนลุกอย่างไร้สาเหตุ
ผู้เฒ่าอาภรณ์สีโลหิตหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง “เจ้าโอหังนัก คนที่อยากให้ข้าตายมีมากมาย แต่นามของพวกเขา ข้าจดจำมิได้เสียแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าจะทำให้ข้าจดจำได้นานสักเท่าใด!”
จบคืนคำ ฝ่ามือของเขาก็ตบเข้าใส่เจียงฉางเซิง ลมปราณสีโลหิตถาโถมเข้ามากลืนกลบเจียงฉางเซิงประหนึ่งผืนหมอกอันกว้างใหญ่ไพศาล
สัจจะวาจาเก้าอักษรก่อตัวขึ้นด้านหลังของเจียงฉางเซิง
