หม่าโยวเย่ว์อับจนคำพูดอยู่บ้าง
“เฮ้อ… ดูท่าทางก็คงจะต้องบำเพ็ญก่อนเพียงอย่างเดียวแล้วสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นจากพื้น
หลังจากที่เธอค้นหาบนชั้นหนังสืออยู่ครู่หนึ่งก็หาตำราเริ่มต้นการบำเพ็ญที่เป็นพื้นฐานที่สุดพบ
เมื่อมองดูแล้วเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว เธอนำหนังสือกลับมาที่ห้องของตนเอง หลังจากที่กินอาหารค่ำเรียบร้อยแล้วเธอลงกลอนประตู นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงคนเดียว หลังจากนั้นทดลองรับสัมผัสปราณวิญญาณในอากาศโดยอาศัยวิธีการตั้งสมาธิที่บอกในตำรา
ในตอนแรกเธอไม่อาจสัมผัสถึงสิ่งใดได้เลย แต่หลังจากนั้นก็ดูคล้ายจะรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนโอบล้อมรอบตัวเธออยู่ จนกระทั่งตอนที่ฟ้าสว่างเธอจึงรู้สึกถึงจุดแสงหลากสีเหล่านั้นได้โดยสมบูรณ์
ซือหม่าโยวเย่ว์ลืมตาขึ้นตัดตอนการตั้งสมาธิ เกิดความประหลาดใจขึ้นมา ในหนังสือไม่ได้บอกว่ามีเพียงแค่สีเดียวหรือไร เพราะเหตุใดตนจึงรับสัมผัสได้ถึงจุดแสงหลากหลายสีเช่นนี้กันเล่า
“ประหลาดนัก!”
เธอไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจุดแสงที่ตนสัมผัสได้นั้นจึงมีหลากหลายสี เห็นได้ชัดว่าหนังสือบอกเอาไว้ว่าตามปกติแล้วจะรับสัมผัสได้เพียงแค่สีเดียวเท่านั้น หรือว่าวิธีการของตนไม่ถูกต้องกันหนอ
เธอเริ่มอ่านหนังสือใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบหนึ่งแล้วก็พบว่าตนอ้างอิงวิธีการในหนังสือโดยไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เช่นนั้นปัญหาเกิดขึ้นที่ตรงไหนกันเล่า
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไปถาม
