ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาถึงจวนแม่ทัพแล้วก็ก่อให้เกิดความโกลาหลขึ้นในทันที วันนี้ออกไปรอบเดียวก็บาดเจ็บกลับมาเสียแล้ว!
“สวรรค์เอ๋ย เหตุใดคุณชายจึงได้รับบาดเจ็บอีกแล้ว ใครกันที่ทำร้ายท่าน! ให้ข้าดูเร็วเข้าว่าอาการเป็นเช่นไรบ้างแล้ว” เมื่อพ่อบ้านที่อยู่ในลานบ้านได้เห็นซือหม่าโยวเย่ว์ก็รีบเข้ามาตรวจดูอาการของเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสายตาเจ็บปวดใจของพ่อบ้านแล้วแย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านอาเฉวียน ข้าไม่เป็นไรหรอก แค่ผิวหนังเป็นแผลไหม้เล็กน้อยเท่านั้นเอง”
“นิดเดียวอันใดกัน เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นแผลใหญ่โตเลย” ท่านอาเฉวียนเอ่ยอย่างเจ็บปวดใจ
“ไม่เป็นไรหรอก ไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลย ข้ากลับไปให้สาวใช้ทายาทำแผลให้สักหน่อยก็หายแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยปลอบประโลม
ถึงแม้ว่าผู้คนภายนอกจะเรียกนางว่าคนไร้ค่า คนไร้ค่า อยู่ตลอด แต่ว่าคนทั้งจวนแม่ทัพล้วนไม่เคยรังเกียจนาง และยิ่งไม่เคยดูแคลนนางเลย กลับยิ่งเห็นอกเห็นใจและเอาใจนางเพราะนางไม่อาจบำเพ็ญได้ ท่านปู่เป็นเช่นนี้ พี่ชายก็เป็นเช่นนี้ พ่อบ้านและข้ารับใช้ในบ้านก็ล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น แต่เจ้าของร่างเดิมกลับไม่รู้ว่าตนวาสนาดีเพียงใด ทำให้คนรอบตัวนางเสียใจอยู่บ่อยครั้ง
“ก็ได้ ท่านกลับไปให้สาวใช้ดูแลท่านก่อน ข้าจะไปบอกท่านแม่ทัพให้นำยาวิเศษที่ดีหน่อยมาให้ท่าน” ท่านอาเฉวียนพูด
ยาวิเศษที่แพงที่สุดในจวนแม่ทัพให้เธอกินไปหมดแล้ว จะไปหายาวิเศษดีๆ มาจากที่ใดกัน เมื่อคิ
