ดเช่นนี้เธอก็พยักหน้าแล้วกลับไปยังเรือนของตน
สาวใช้ที่เรือนของเธอมีจำนวนน้อยมาตลอด นอกจากชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ที่ตื่นมาในวันแรกแล้วได้ยินเสียงทั้งคู่พูดคุยกันแล้ว ก็มีเพียงแค่คนทำอาหารอีกสองคนเท่านั้น เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ได้รับบาดเจ็บ ชุนเจี้ยนและอวิ๋นเย่ว์ก็สะดุ้งโหยง แต่ก็ยังจัดการดูแลบาดแผลให้เธออย่างคล่องแคล่ว
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่คุ้นเคยของพวกนาง ก็รู้ได้ทันทีว่าก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมได้รับบาดเจ็บมามากมายเพียงใด!
หลังจากที่จัดการบาดแผลเรียบร้อยแล้ว ชุนเจี้ยนก็หยิบยาเม็ดหนึ่งให้ซือหม่าโยวเย่ว์กิน แต่นี่คือยาวิเศษระดับต้น ส่วนอาการบาดเจ็บที่เธอได้รับคือแผลไหม้จากพลังวิญญาณ ดังนั้นพอกินยาแล้วก็ยังไม่เห็นว่าดีขึ้นแต่อย่างใด
ผ่านไปครู่หนึ่งซือหม่าเลี่ยก็มา เมื่อเห็นแผลไหม้บนแขนของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็เอ่ยขึ้นมาทั้งเจ็บปวดใจทั้งโมโหว่า “เหตุใดเจ้าจึงออกไปคนเดียวเล่า!”
“ท่านปู่…” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นซือหม่าเลี่ยโมโห จึงใช้มือขวาดึงแขนเสื้อของซือหม่าเลี่ยพลางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ข้าก็แค่อยากจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยเท่านั้นเองขอรับ คิดไม่ถึงว่าจะไปเจอกับคนที่ตีข้าวันนั้นเข้า ก็เลยสั่งสอนเขายกหนึ่งแล้วทำลายเส้นเอ็นมือของเขาเสีย ทำให้เขากลายเป็นคนไร้ค่าที่ไม่อาจบำเพ็ญได้อีกต่อไป เมื่อเทียบกับเขาแล้วก็นับได้ว่าข้าใจดีแล้วนะขอรับ อันที่จริงแล้วนี่ก็ไม่มีอะไรเลย อีกไม่กี่วั
