ถึงแม้ว่าถนนเส้นที่ซือหม่าโยวเย่ว์เพิ่งเดินเที่ยวมานั้นจะคึกคักเป็นอย่างยิ่ง แต่ตรอกที่เลี้ยวเข้ามานั้นกลับเงียบสงัด ไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว หากฆ่าซือหม่าโยวเย่ว์ทิ้งเสียที่นี่ก็คงไม่มีใครพบเห็น ดังนั้นหลี่เฉิงจึงเลือกที่จะลงมือโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ชอบใจชายที่ทำให้บุรุษอื่นขายหน้าผู้นี้มานานแล้ว เหตุใดคนเช่นเขาจึงต้องมีสถานะเช่นนั้นด้วย โลกนี้ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูลูกไฟที่รวมตัวกันอยู่บนฝ่ามือของหลี่เฉิงก็รู้ได้ว่านี่ก็คือพลังของปรมาจารย์วิญญาณ ถึงแม้ว่าพลังของเขาจะไม่ได้สูงส่งมาก แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ร่างกายเธอจะต้านทานได้เลย ดังนั้นจึงบุกโจมตีเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่หลี่เฉิงจะรวบรวมลูกไฟได้สำเร็จ มือขวาเงื้อมีดฟันตรงไปยังลำคอของเขา
หลี่เฉิงนึกไม่ถึงว่าไม่พบกันแค่วันเดียว ซือหม่าโยวเย่ว์จะเปลี่ยนกลายเป็นคนละคนเช่นนี้ได้ พอเห็นว่าตนจะสังหาร นอกจากจะไม่หลบหนี ยังพุ่งเข้ามาโจมตีตนตรงๆ การเคลื่อนไหวของเขาเหมือนกับกระต่ายจอมเจ้าเล่ห์ มาถึงตรงหน้าตนอย่างรวดเร็ว กระแสลมจากมีดที่เคลื่อนไหวด้วยฝ่ามือทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกวูบหนึ่ง
ในขณะที่กำลังจะโดนซือหม่าโยวเย่ว์ฟัน หลี่เฉิงก็ขว้างลูกไฟสีแดงบนฝ่ามือที่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ไปทางซือหม่าโยวเย่ว์ ส่วนตนเองถอยร่นไปด้านหลังหลายก้าวเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของซือหม่าโยวเย่ว์
