ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่พูดไม่จา เธอมาถึงข้างกายหลี่เฉิงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนแล้วเตะเข้าครั้งหนึ่ง หลี่เฉิงยังไม่ทันยืนให้มั่นก็ถูกเตะกระเด็นลงไปที่พื้นอีกครั้ง
สิ่งที่ปรมาจารย์วิญญาณเชี่ยวชาญก็คือรวบรวมพลังวิญญาณออกมา ทว่าร่างกายไม่ได้แตกต่างอะไรกับคนทั่วไป เมื่อถูกซือหม่าโยวเย่ว์เตะไปสองครั้ง หลี่เฉิงก็เจ็บปวดเสียจนลุกไม่ขึ้น ได้แต่ตะเกียกตะกายร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้ามาพลางหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เจ้ามิได้ชอบเตะข้าหรืออย่างไร พอถูกผู้อื่นเตะแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างเล่า”
เธอในชาติก่อนคุ้นเคยกับโครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็นอย่างยิ่ง รู้ดีว่าเตะตรงไหนแล้วจะทำให้ทวีความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น จึงยกเท้าถีบเขาเข้าให้อีกครั้งหนึ่ง
“เจ้าคนชั่วช้า รอให้ข้าหายดีก่อนเถิด ข้าจะต้องสังหารเจ้าทิ้งอย่างแน่นอน!” ความเจ็บปวดบนร่างกายทำให้หลี่เฉิงสูญเสียเหตุผล จึงอ้าปากตะโกนด่าเสียงดัง
“เจ้าเตือนข้าขึ้นมาพอดีเลย การไม่ถอนรากถอนโคน พอสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดโชยก็จะงอกขึ้นมาใหม่อีก ข้าควรจะตัดโอกาสแก้แค้นของเจ้าทิ้งเสียดีหรือไม่!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เตะเขาซ้ำอีกหลายครั้งเหมือนกับที่เขาเตะเจ้าของร่างเดิมในตอนนั้น เธอเตะไปบนร่างเขาอย่างรุนแรง เตะจนกระทั่งเขาหมดสติไป
