ซือหม่าโยวเย่ว์เอนกายอยู่บนเตียง คำว่าอับจนคำพูดก็ยังไม่อาจใช้อธิบายความรู้สึกของเธอได้เลย
“เฮ้อ…”
หลังจากถอนหายใจครั้งที่ยี่สิบแปดแล้ว ในที่สุดเธอก็ยอมรับตัวตนและร่างกายอันไร้ค่านี้ มือสังหารตัวแม่แห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างเธอ นอกจากจะฝึกฝนตัวเองไม่ได้ แล้วยังต้องกลัวว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบใหม่ไม่ได้อีกหรือ
เพียงแค่นึกถึงลักษณะนิสัยของเจ้าของร่างเดิมของตนและเหตุผลที่ตายไป ซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกสิ้นไร้เรี่ยวแรงแล้ว
จะว่าไปแล้ว การตายของเจ้าของร่างเดิมนั้นก็นับได้ว่าน่าอนาถ ทั้งๆ ที่นางถูกส่งตัวไปให้มู่หรงอานซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นคุณชายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเขมือบ แต่กลับถูกเข้าใจผิดว่าอยากจะไปสร้างปัญหาให้เขา จนถูกบ่าวรับใช้ของเขาทุบตีอย่างทารุณยกหนึ่ง ด่าทอใหญ่โตว่านางไม่เพียงแต่เป็นคนไร้ค่าเท่านั้น แต่ยังเป็นพวกจิตวิปริตอีกด้วย
ส่วนคุณชายอันดับหนึ่งที่ว่ากันว่าแสนอบอุ่นอ่อนโยนผู้นั้นเพียงแค่มองดูนางถูกคนทุบตีอยู่ข้างๆ ทั้งยังเอาแต่หัวร่อต่อกระซิกกับสาวงามข้างกายอีกด้วย
เจ้าของร่างเดิมถูกคนกลุ่มหนึ่งทุบตีจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น เมื่อถูกแบกกลับจวนแม่ทัพก็เห็นซือหม่าเลี่ย ท่านปู่ของตนเอ่ยประโยคนั้นว่าจะแก้แค้นให้ หลังจากนั้นพอหมดสติไปไม่นานก็สิ้นลมเสียแล้ว
ถึงแม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะบอกกับตนว่าต้องการให้ช่วยแก้แค้นแทนนาง แต่ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่านางหาเรื่องใส่ตัวเ
