นานถึงเพียงนี้”
“ได้ยินมาว่าเดิมทีท่านแม่ทัพคิดการใหญ่ วางแผนจะไปคิดบัญชีกับฝ่ายตรงข้าม แต่กลับถูกคำพูดของคุณชายขัดขวางเอาไว้เสียก่อน”
“เฮ้อ ตอนนั้นคุณชายยังกล่าวว่า ‘ไอ้ระยำ รอข้าฟื้นขึ้นมาจะไปเก็บกวาดมัน!’ อยู่เลยนะ”
“ช่างน่าสงสาร คุณชายของพวกเราถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ หากเรื่องนี้ไปถึงหูคุณชายท่านอื่นๆ เข้า จะต้องพากันเจ็บปวดใจแน่”
“ได้ยินมาว่าพวกคุณชายใกล้จะกลับมาแล้วนี่นา”
“จริงหรือ”
“…”
หลังจากสาวใช้ทั้งสองออกไปแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าความแค้นเคืองนัก พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันราวกับนึกอยากจะขบกัดคนอย่างไรอย่างนั้น
“แควก…”
บาดแผลบนใบหน้าพาลถูกดึงรั้งไปด้วย ซือหม่าโยวเย่ว์เจ็บปวดเสียจนต้องสูดลมหายใจหนาวเหน็บเข้าไป
“ให้ตายสิ นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกอยากจะยื่นมือไปลูบบาดแผลบนใบหน้าตน แต่ผลปรากฏว่าเพียงแค่ขยับก็ทำให้บาดแผลบนร่างขยับตามให้เจ็บปวดไปด้วย จนต้องล้มเลิกการกระทำนี้ไปอย่างเสียไม่ได้
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินสาวใช้ด้านนอกสนทนากันเสียงดังเจื้อยแจ้ว คำก็คุณชาย สองคำก็คุณชาย ทำให้อดกลอกตาไม่ได้
ซือหม่าโยวเย่ว์เป็นสาวเป็นนางแท้ๆ กลับถูกปู่ของตนขอร้องให้ทำตัวเป็นผู้ชาย สวมเสื้อผ้าผู้ชาย และเลียนแบบกิริยาวาจาของผู้ชายเสียอย่างนั้น
“แกมันนักขุดหลุมพราง!” ซือหม่าโยวเย่ว์ก่นด่า
นึกดูว่ามือสังหารตัวแม่แห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอย่างเธอถูกองค์กรหักห
