น่” เงาร่างนั้นเลือนรางลงพร้อมกับเสียงที่แผ่วเบาลงไปเรื่อยๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทีตัดใจไม่ได้ของนางก็ทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า “เธอสบายใจได้ ฉันจะช่วยเธอหาพ่อแม่จนเจอแน่นอน”
“ข้าเห็นว่าเจ้าน่าจะไม่ใช่พวกคนไม่รักษาคำพูดพวกนั้น เจ้ารับปากแล้ว ข้าก็จะได้จากไปอย่างวางใจสักที” เงาร่างนั้นพูดจบแล้วก็กลายเป็นจุดแสงระยิบระยับก่อนมลายหายไป
ซือหม่าโยวเย่ว์พลันรู้สึกว่าแรงดึงดูดระลอกหนึ่งฉุดรั้งตนอย่างต่อเนื่อง ศีรษะก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง จากนั้นเธอก็สิ้นสติไปอีกครั้ง
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็นอนอยู่บนเตียงนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าตนจะกลับมามีชีวิตอีกครั้งจริงๆ แต่เมื่อเธอมองเห็นห้องที่มีสีสันและกลิ่นอายโบร่ำโบราณ แต่แรกเธอยังไม่คิดอะไรมาก นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ทว่าเรื่องราวในสมองกลับทำลายมโนภาพของเธอจนแตกยับ
“แม่เอ๊ย ที่แท้แล้วแกมันก็แค่นักขุดหลุม แถมยังเป็นหลุมลึกอีกด้วย!” หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์ตระหนักถึงความจริงในตอนนี้อย่างชัดเจนจึงสบถด่าออกมา “นี่ไม่ใช่โลกใบนั้นของฉันเลยสักนิด ถึงฉันจะมีชีวิตต่อไปก็กลับไปแก้แค้นไม่ได้อยู่ดี!”
หลังจากดูความทรงจำต่อไปแล้ว เธอก็ถากถางอย่างหมดแรงว่า ร่างกายนี้ใช่หลุมลึกเสียที่ไหนกัน นี่มันหลุมยักษ์ต่างหากเล่า!
ที่นี่ไม่ใช่โลกยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แต่เป็นดินแดนที่มีชื่อว่าอี้หลิน ที่นี่ไม่มีเครื่องบิน ไม่มีปืนใหญ่ และไม่มีตึกสูงระฟ้า แต่เป็นสถานที่ที่ผู้แกร่งกล
