มเซี่ยเฉียวที่จวนรัชทายาทบ้างเป็นครั้งคราว
เดิมทีเซี่ยผิงไหวยังคิดว่าเซี่ยเฉียวหลอกเขาเข้าอีกแล้ว แต่เมื่อเขามองเห็นดวงตาที่ไม่มีแววสดใสของนาง เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
เขานี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ!
พี่หญิงใหญ่เป็นถึงขนาดนี้แล้ว แต่เขายังคิดว่าพี่หญิงใหญ่เสแสร้งแกล้งทำไปได้!
“พี่หญิงใหญ่ ท่านป่วยจนดวงตาเสียหายเลยหรือ แล้วต่อไปเล่า จะไม่…จะไม่สามารถฝังได้เลยอย่างนั้นหรือ การตายแบบนี้มันก็น่าอนาถเกินไป…” เซี่ยผิงไหวเจ็บปวดใจ
เซี่ยซีถึงกับเบะปาก
เมิ่งจี๋ฟังเองก็กลอกตา
ป่วยที่ไหน! มันเป็นการช่วยชีวิตคนต่างหาก น้องชายตระกูลเซี่ยผู้นี้กระทั่งเรื่องนี้ก็ไม่รู้เลย หรือว่าเขาถูกเก็บมาเลี้ยงกันแน่
“เจ้าเคยเห็นไม้ผลพวกนั้นหรือไม่ ตอนนี้ข้าก็ไม่ต่างอะไรกับต้นไม้พวกนั้นหรอก นัยน์ตาก็จะหลุดออกก่อน พอเบ้าตาโล่งแล้ว ในอนาคตกิ่งก้านของร่างกาย…ก็คือผมและแขนขาของข้าก็จะหลุดออกทีละเล็กละน้อย จนในที่สุดข้าจะเหลือแค่หัวเอาไว้ใช้…” เซี่ยเฉียวพยายามพูดให้น่ากลัวอย่างเต็มที่
“……” เซี่ยผิงไหวรู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย “ตาบอดไม่พอ ลูกตายังจะหลุดออกจากเบ้าตาอีกหรือ”
“ใช่สิ?” เซี่ยเฉียวพยักหน้า นึกสนุกในใจ
“หากอย่างนั้น…ข้าจะไปหาช่างมาติดของปลอมให้ท่าน…อย่างน้อยมันก็พอจะหลอกคนอื่นได้…ไม่อย่างนั้นพอรัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้ว ท่านจะทำอย่างไรเล่า” เซี่ยผิงไหวทำท่าทางรังเกียจ
“ขึ้นครองราชย์?” เซี่ยเฉียวชะงักไปเล็กน้อย
“ใช
