วี๋เซียนไม่ได้คิดอะไรมาก นางยังคิดว่าราชครูเกิดเรื่องเช่นนี้ จิตใจของเขาก็คงรู้สึกไม่ดี
นางกระทั่งรู้สึกว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนมีใจกตัญญูทีเดียว ก่อนหน้านี้เขาชอบพูดว่าตนเองไม่ค่อยจะสนใจเรื่องความเป็นความตาย นางยังนึกว่าเขาจะเย็นชากับคนในครอบครัวเสียอีก แต่ตอนนี้ดูท่าแล้วเขาเป็นคนแข็งนอกอ่อนในชัดๆ
ตอนนี้เซี่ยผิงกั่งมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ เขาจึงไม่ควรคิดอะไรมาก
หลังจากที่เขากลับไปแล้วก็รีบตามตัวหมอหลวงให้มารักษาอาการราชครูทันที
ราชครูบาดเจ็บสาหัส ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาแทบจะไม่เหลือชิ้นดี และยังไม่ค่อยจะมีสติสัมปชัญญะเท่าไรนักด้วย เขาอ่อนแอสุดขีด บาดแผลภายนอกสามารถรักษาได้ แต่บาดแผลภายในกลับทำให้หมอหลวงจนปัญญา
“อวัยวะภายในราชครูเสียหายราวกับถูกพิษ ตอนนี้อวัยวะภายในน่าจะเปื่อยเน่าและเสียหายไปหมดแล้ว ข้า…ทำอะไรไม่ได้จริงๆ…”
“ราชครูได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว เขายังถูกขังอยู่ในที่มืดไม่มีแสงตะวันอีก หากข้างในนั้นสกปรกมากก็ไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นฟูของราชครู และยังทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลงไปอีก พวกข้าทำได้แค่ปรุงยาที่คลายความเจ็บปวดให้ได้เท่านั้น แต่ชีวิตของราชครู…”
คงจะฝืนดวงชะตาไม่ได้
เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพวกทำนองเดียวกันนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งในหนึ่งวัน
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
ราชครูคงได้รับผลสะท้อนจากวิชามารนั่น
การตัดสินใจของเซี่ยเฉียวที่จะช่วยชีวิตผู้คนนั้นถูกต้องแล้ว ราชครูเองก็ทราบเรื่อ
