งทั้งหมดและเห็นด้วย แต่เมื่อเซี่ยผิงกั่งเห็นสภาพของราชครูในตอนนี้ เขาก็รู้สึกปวดใจ
บิดาของเขาเป็นคนพึ่งพาอะไรไม่ได้แต่ไหนแต่ไรมา และเมื่อเขายังเด็ก เขาก็คอยติดตามอยู่ข้างกายราชครูเพื่อเรียนรู้ตัวอักษรและวิชาอื่นๆ จนมีความรู้ขึ้นมาก
คนที่เป็นเหมือนอาจารย์และบิดาของเขาต้องกลายมาเป็นเช่นนี้
ราชครูพักฟื้นอยู่หนึ่งวันก็ได้สติคืนมาเล็กน้อย เขาลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง
“จับลูกสาวของข้าได้แล้วหรือ” เขาลืมตาได้ก็ถามทันที
เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “มัดตัวเอาไว้ที่ศาลตัดสินคดี กรอกยาแล้ว คงจะยังไม่ฟื้น รอให้รัชทายาทกลับมาค่อยจัดการ”
ลมหายใจของราชครูรวยริน “จับได้แล้วก็ดี”
“ข้าไม่มีความทรงจำแล้วก็จริง แต่…พอเห็นลูกสาวของข้าและศิษย์ผู้นั้นแล้วก็รู้ได้ว่าข้าเองก็มีเรื่องที่ทำไม่ถูก…ตอนนี้ข้าได้รับผลของมันก็ไม่ได้นับว่าเป็นข้าถูกรังแกอะไร…หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องคิดถึงให้มากเกินไป” ราชครูดูเหมือนจะได้สติกลับมาก่อนที่จะสิ้นลม
เซี่ยผิงกั่งกัดฟันพยักหน้า “เป็นหรือตายมีโชคชะตากำหนด ข้าเข้าใจ”
“ให้นาง…ตายอย่างเหมาะสม หลังจากที่นางตายไปแล้วให้โม่ชูเซิงช่วยส่งนางไปเกิด ชาตินี้ข้า…ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาให้เป็นของนางสองพี่น้อง…ให้บริจาคในนามของทั้งสองเพื่อสั่งสมบุญกุศล”
เขาไม่ขอให้นางร่ำรวยและมีอำนาจในชาติหน้า แต่หวังเพียงให้นางทำดีบ้าง เมื่อนางลงไปปรโลกจะได้ลำบากน้อยลง ชาติหน้าให้อยู่อย่างสงบสุขก็พอแล้
