อนคัมภีร์ทั่วไปเท่านั้น แต่เจ้าถือเป็นศิษย์ก้นกุฏิ”
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเขาจะเป็นทายาทสืบทอดวัดสุ่ยเย่ว์รุ่นต่อไป
“……” ไม่ เขาไม่ใช่
จะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
นางคือโม่ชูเซิง?
เป็นไปไม่ได้ นางจะเป็นโม่ชูเซิงไปไม่ได้
“เจ้า เจ้า…ยังอายุไม่ถึงยี่สิบเลย โม่ชูเซิงอายุ…” ปากคอเขาแห้งผากไปหมด สายตาก็ตกตะลึง
เซี่ยเฉียวดูสงบ “ศิษย์โง่ เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง? มีอะไรน่าตกใจกัน หากเจ้าเรียนรู้ความสามารถทั้งหมดของอาจารย์ไปสักกี่ปีจนจบการเรียนได้ เมื่อถึงเวลาเจ้าเองก็ต้องทำให้ตัวเองดูแก่ลงหน่อยจะได้ทำอะไรได้สะดวกเหมือนกันนั่นแหละ?”
“คนบนโลกนี้มากมายที่เข้าใจผิดเกี่ยวกับอาชีพของพวกเรา พวกเขาคิดแค่ว่ายิ่งอายุมากก็แปลว่ายิ่งเก่งมาก อาจารย์เองก็จำเป็นต้องทำเช่นนี้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ ตอนนี้เจ้าก็เข้าสำนักแล้วจะกลับคำก็ไม่ดี ถ้าหากเจ้าคิดจะทรยศอาจารย์ อืม…” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย นางเอียงคอและถามโม่หลิงจื่อว่า “ความผิดฐานทรยศอาจารย์น่าจะเป็นความผิดร้ายแรงใช่หรือไม่”
“ใช่ ศิษย์ก้นกุฏิที่เข้าสำนักมาไม่ใช้ศิษย์แต่ในนาม หากเขาทรยศอาจารย์ วัดเต๋าอื่น ๆ ก็ไม่กล้าที่จะรับเขาไว้หรอก ถ้าหากรับไว้ก็จะมองหน้าวัดสุ่ยเย่ว์ของข้าไม่ติด” โม่หลิงจื่อพยักหน้า
“……” เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย
“อีกอย่าง ในเมื่อเจ้าก็กราบอาจารย์แล้ว เวรกรรมก็เกิดขึ้นแล้ว หากเจ้ากลับคำตอนนี้…ชาติหน้าคงเกิดมาเป็นวัวเป็นควายเพื่อชด
