ี้เป็นอย่างไรเล่า เขาหายไปไม่เหลือแม้แต่เงา เขาจะไปหาได้ที่ไหน ฮุ่ยไท่เฟยผู้นั้นก็ขี้ขลาดตาขาว หลังจากที่นางให้คนมาซื้อเลือดแล้วก็ไม่โผล่หน้ามาอีกเลย ตอนนี้เขาไม่มีเบาะแสอะไรได้ตามหาได้เลยสักนิด!
เขาค้นบ้านแทบทุกหลังในเมืองหลวงนี้แล้ว…
พอเซี่ยผิงกั่งอารมณ์ไม่ดี คนในราชสำนักที่อารมณ์ไม่ดีนั้นยิ่งมีมากกว่าไปอีก
ราชครูหายตัวไป ฮ่องเต้ก็อารมณ์เสียมาก ในการประชุมเช้ามีขุนนางหลายคนที่ถูกตำหนิเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ
เรื่องนั้นก็ช่างมันเถิด แต่กลายเป็นวันสองวันก่อนในท้องพระโรง ไม่รู้ลมอะไรพาให้รัชทายาทเป็นคนออกตัวขอลาออกจากตำแหน่งรัชทายาทด้วยตัวเอง…
หากจะพูดกันตามความจริง การที่รัชทายาทมีจิตสำนึกเช่นนี้ก็ทำให้ขุนนางบางส่วนรู้สึกดีใจไปพักหนึ่ง เพราะถึงอย่างไรองค์ชายสี่ที่เพิ่งจะแต่งตั้งชายาเอกไปเมื่อไม่นานมานี้ก็มีข่าวดีออกมาอย่างเร็ว พระชายาขององค์ชายสี่กำลังตั้งครรภ์ อีกไม่กี่เดือนก็พระราชนัดดาก็จะคลอดออกมาแล้ว!
แต่รัชทายาทเล่า!
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มีลูกได้หรือไม่กันแน่
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ยอมรับที่รัชทายาทจะเป็นฮ่องเต้แล้ว มือพิการก็ไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรก็คงล้มเขาไม่ได้ และรัชทายาทเองก็มีคุณธรรมและความสามารถไม่เลว เมื่อพวกเขายอมรับรัชทายาทแล้ว แต่พอหันไปมองพระชายารัชทายาท พวกเขากลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
ภูมิหลังของนางไม่สูง ไม่นับว่าสง่างาม
สุขภาพร่างกายก็ไม่ดี นางแต่งงานมานานขนาดนี้แล
