้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีทายาทเลย
ถึงนางให้กำเนิดบุตรไม่ได้ก็น่าจะมีเหตุผลบ้าง นางค่อยปล่อยให้รัชทายาทมีพระชายารองหรือมีสนมด้วยสิ? อย่างไรก็ตาม…พวกเขาได้ยินมาว่าในจวนรัชทายาทนั้นกลับสะอาดมาก แม้แต่สาวใช้ที่ปีนขึ้นเตียงก็ยังไม่มี!
พวกเขาเป็นกังวลแต่ก็ไม่กล้าพูด
เพราะรู้ว่าไม่สามารถที่จะยั่วโมโหรัชทายาทได้
กระทั่งมีพวกหัวโบราณบางคนที่คิดว่า ต่อไปหลังจากที่รัชทายาทขึ้นครองราชย์แล้ว หากผ่านไปสิบยี่สิบก็ยังไม่มีทายาท คงจะต้องรับพระญาติมาเป็นทายาทแทน องค์ชายสี่จะต้องมุ่งมั่นตั้งใจมีบุตรที่มีคุณสมบัติเหมาะสมออกมาให้ได้สักหลายๆ คน…
พวกเขาคิดไปไกลถึงขนาดนั้นแล้ว แต่กลับนึกไม่ถึงว่ารัชทายาทจะลาออกจากตำแหน่งเอง
เหนือไปกว่าความดีใจแล้ว พวกเขากลับรู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อยประหนึ่งเหยียบอยู่บนสำลี และอดรู้สึกกังวลไม่ได้จนนอนไม่หลับเลยทีเดียว…
ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าไรที่พยายามสืบหาสาเหตุทั้งในทางลับและทางแจ้ง
แต่น่าเสียดายที่พวกเขาสืบไม่ได้อะไรเลย
ได้แต่ต้องคาดเดากันเอง
มีบางคนคิดว่ารัชทายาทคิดได้แล้วว่าตนเองมีพิการไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง แต่ก็เป็นส่วนน้อย เพราะถึงอย่างไรรัชทายาทก็มีปัญหาที่มือมาตั้งแต่ตอนอายุสิบสองสิบสามปีแล้ว หลายปีมานี้เขาก็ไม่เคยมีจิตสำนึกอะไรขนาดนั้น
คนส่วนใหญ่คิดว่ารัชทายาทเป็นพวกคลั่งรัก
สาเหตุจะต้องเป็นเพราะร่างกายของพระชายารัชทายาทนั้นใช้การไม่ได้แล้ว รัชทายาทจึงได้รับความสะ
