้ว่าท่านจะตายไปแล้ว แต่ร่างของท่านก็จะส่งกลิ่นเหม็นอันน่าสะอิดสะเอียนออกมา ไม่มีทางที่ท่านจะได้จากไปอย่างสะอาดสะอ้าน ยิ่งไม่มีทางที่ชาติหน้าท่านจะได้เกิดมามีความสุข! ข้าต้องการให้หนี้กรรมติดตามท่านไป ไม่สามารถสลัดหลุดพ้นได้!” สายตาของฮุ่ยไท่เฟยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของราชครู
“น่าเสียดายที่ตอนนั้นท่านปิดผนึกดวงตาสวรรค์ของข้าไว้ หากดวงตานั้นยังอยู่ ข้าคงไม่ต้องการแค่ชีวิตของท่านหรอก” ฮุ่ยไท่เฟยเอ่ยเสริมด้วยความรู้สึกเสียดาย
ดวงตาคู่นั้นสามารถมองเห็นวิญญาณที่อยู่บนโลกใบนี้ได้
ตอนที่นางยังเป็นเด็ก นางรู้สึกว่าวิญญาณนั้นน่ากลัว แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าตนเองพลาดอะไรไปหลายอย่าง
นางมีศิษย์พี่คอยช่วยเหลือ ตนเองก็มีพรสวรรค์ไม่เลว ถ้าหากนางมีดวงตาสวรรค์คอยคุ้มครอง นางจะต้องควบคุมวิญญาณและใช้มันให้ทำประโยชน์แก่ตนเองได้แน่
การที่โม่ชูเซิงตัวเล็กๆ อยากจะเอาชนะนางก็จะกลายเป็นความฝันอันเพ้อเจ้อทันที
“เจ้าเคยมีดวงตาสวรรค์? มีมาตั้งแต่เกิดหรือว่าเพิ่งจะมามีตอนหลัง?” ราชครูขมวดคิ้วพลางถามนางด้วยความงุนงง
สีหน้าฮุ่ยไท่เฟยแข็งค้างไปทันที
เรื่องนี้เขาก็ลืมไปแล้ว?
บิดาของนางไม่เคยคิดถึงนางสักนิดเลยหรือ!
“ข้าลืมเรื่องเก่าๆ ไปนานแล้ว เพียงแต่ต่อมาข้าได้รับการชี้แนะจากนักพรตคนหนึ่ง จึงสามารถระลึกความสามารถธรรมดาๆ บางอย่างขึ้นมาได้บ้าง” ราชครูยังคงดูสงบสบาย “ถ้าหากเจ้าได้ดวงตาสวรรค์นี้มาในภายหลังก็หมายควา
