มว่าเจ้าคงแปดเปื้อนของที่มีพลังหยินมากๆ มา ถ้าหากไม่รีบปิดผนึกไว้ก็จะส่งผลต่ออายุไขและชะตากรรมของเจ้า”
ฮุ่ยไท่เฟยตกใจเล็กน้อย
ลู่อวี้ผิงเองก็มองนางด้วยความตกใจเช่นกัน
หลายปีมานี้พวกเขาเรียนรู้ด้วยตัวเองทั้งนั้น แค่อ่านเรื่องต่างๆ จากในหนังสือ สิ่งที่พวกเขารู้ส่วนใหญ่คือคาถาอาคม ค่ายกล หรือการวาดยันต์ พวกเขาย่อมไม่รู้เรื่องความรู้พื้นฐานทั่วไปที่ไม่ได้เขียนไว้ในหนังสือ
ก็เหมือนกับที่พวกเขาไม่รู้ว่าคาถาอาคมบ้างอย่างใช้ไม่ได้ หากทำลงไปแล้วก็จะเป็นการทำลายบุญกุศลของตนเอง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวกเขาอาศัยการคลำทางไปเรื่อย วิชาไหนที่รู้สึกว่าไม่ปลอดภัยก็จะให้คนอื่นรับผลกรรมไปแทน ถ้าหากเผลอทำให้ตนเองต้องรับผลกระทบ พวกเขาก็จะไปแย่งชิงโชคชะตาของคนอื่นมาเพื่อชดเชยกับผลกรรมนั้น
“ท่านลืมหมดแล้ว?” จู่ๆ ฮุ่ยไท่เฟยก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ “ท่าน…สูญเสียความทรงจำอย่างนั้นหรือ”
ต่อให้เขาจะสูญเสียความทรงจำ นางก็ให้อภัยเขาไม่ได้
ตอนนั้นเขาทิ้งจดหมายไว้หนึ่งฉบับเพื่อบอกว่าวาสนาของพวกเขาขาดสะบั้นลงแล้ว
“ข้าสูญเสียความทรงจำ” ราชครูมีเหตุมีผล “ถ้าหากเจ้าถูกสิ่งที่มีพลังหยินมากที่สุดมากล้ำกลาย การรักษาจะต้องแลกกับอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก ข้าคิดว่าตอนที่ข้าเป็นบิดาของเจ้า ข้าอาจถูกบีบบังคับให้ต้องเลือกอะไรบางอย่าง หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”
ตอนที่ 1208 ปิดบังตัวตน
ส่วนเหตุผลที่ราชครูรู้ว่าการที่จะรักษาของที่มีพลังหยินรุนแ
