จากนั้นไม่นานเขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่พอจะคิดดีๆ ก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้…ดูอ่อนเยาว์มาก น่าจะอายุราวๆ ยี่สิบปีกว่า แต่…รูปกระดูกของนางไม่ปกติ
นางน่าจะอายุมากแล้ว ไม่รู้ว่านางรักษารูปร่างหน้าตาไว้ได้อย่างไร
“ท่านพ่อมาแล้วหรือ” ฮุ่ยไท่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางกวาดสายตามองไปตรงกลางห้องลับ
มีแท่นบูชาอยู่ที่นั่น สถานที่นี้ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายแปลกประหลาดและน่าขยะแขยงซึ่งทำให้อยากจะอาเจียน
“เจ้าคือ…ฮุ่ยเหนียง” ราชครูค้นพบชื่อนี้จากความทรงจำอันน้อยนิดของเขา
“ที่แท้ท่านก็ยังจำข้าได้” ฮุ่ยไท่เฟยเยาะ “ในเมื่อท่านจำได้ ทำไมหลายปีมานี้ท่านถึงไม่มาหาข้าเลยสักครั้ง หรือว่าสำหรับท่านแล้ว ข้าก็เป็นตัวประหลาดคนหนึ่ง ตัวประหลาดที่ทำให้ท่านหวาดกลัวหรือเกลียดชัง!”
“ทำไมพูดอย่างนั้น” ราชครูไม่เข้าใจ
เขาลืม
ฮุ่ยไท่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ดูบ้าคลั่งขึ้นมาเล็กน้อย “ท่านมันไม่มีหัวใจจริงๆ ตอนที่ข้ายังเด็ก ท่านก็มักจะออกจากบ้าน ข้ากับท่านแม่รอท่านอยู่ทุกวัน! แต่ท่านก็ปล่อยให้นางรอจนตาย พอนางตายไปแล้ว ข้าเล่า? ข้าก็ยังต้องรอ! รอแล้วรอเล่า ท่านก็ไม่เคยกลับมา!?”
