หมือนจะได้สติกลับมาแล้ว สายตาที่เขามองลู่อวี้ผิงเป็นสายตาของคนแปลกหน้า “เจ้าเป็นศิษย์ของข้า? วิชาหุ่นเชิดไม่เลวเลย เพียงแต่วิชาเช่นนี้ถูกพบเห็นได้ง่ายและจะถูกย้อนกลับเอาได้ง่ายๆ เช่นกัน”
“แต่อาจารย์ก็อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่หรือ” ลู่อวี้ผิงเย้ยหยัน
มันถูกย้อนกลับได้ง่ายๆ แต่ข้ากล้าพนันว่าอาจารย์จะไม่ขัดขืน
แน่นอนว่าวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น และเขาก็มาถึงแล้ว
“ไปหาศิษย์น้องกันเถอะ เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวของท่าน ก่อนตายท่านก็ควรที่จะได้เห็นนางสักหน่อย ท่านวางใจเถอะ ข้าและศิษย์น้องจะไม่ทำอะไรท่านหรอก มันไม่จำเป็น” ลู่อวี้ผิงเอ่ย
ศิษย์น้องเพียงต้องการรู้ว่าเหตุใดเขาจึงละทิ้งนางในตอนนั้นและไม่เคยได้ยินข่าวคราวใดๆ จากเขาอีกเลย
ทั้งๆ ที่เขารู้ว่านางถูกคนอื่นรังแกในช่วงหลายปีนั้นและต้องการคนพึ่งพา เขาก็ยังคงจากไปโดยไม่ลังเล
เผิงเทียนมิ่งไม่ได้พูดอะไร และเดินตามลู่อวี้ผิงไป
เขาเดินไปตามบ่อน้ำจนมาถึงห้องลับใต้ดินที่มีขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง ซึ่งหรงอ๋องน่าจะเป็นคนดัดแปลงขึ้นหลังจากที่เข้าเมืองหลวงมาแล้ว สถานที่นี้ห่างไกลและภายในก็คดเคี้ยว นับว่าเป็นสถานที่หลบซ่อนที่ดีจริงๆ
ในห้องลับนั้นยังมีหน่วยกล้าตายคุมอยู่ด้วย
บุตรสาวของเขาดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริงๆ
คนนอกรู้เพียงว่าราชครูคนปัจจุบันเป็นคนเย็นชา ไม่ชอบพูดคุยหัวเราะ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าราชครูสูญเสียความทรงจำและก็ไม่มีใครกล้าถามถึงอดีตของเขา
หลัง
