อีกคนของหอส่องชะตานี้เท่านั้น
เขาดูเหมือนท่านหมอที่ถูกเชิญมาจากร้านขายยาใหญ่ๆ จะต้องเป็นคนมีความสามารถมากแน่ๆ
ด้วยเหตุนี้อวี๋เซียนจึงแสดงความเคารพนบนอบต่อโม่หลิงจื่อ
คนทั้งสองเป็นความแตกต่างที่ชัดเจน
“แม่นางน้อยมาจากไหนนี่ น่ารักทีเดียว ทำไมเจ้าไม่อยู่เสียที่นี่ เป็นภรรยาของหลานชายที่น่ารักของข้าล่ะ” โม่หลิงจื่อเปิดปากพูด
เขาพูดจบก็ยื่นมือไปตบไหล่ของเหมิงเยี่ยน
เหมิงเยี่ยนสมองมีปัญหาไปแล้วก็จริง แต่นิสัยไม่ดีที่เป็นมานานหลายปีก็เปลี่ยนกันไม่ได้ เขายังมีนิสัยเข้าชู้กรุ้มกริ่ม พอได้ยินคำว่า ‘ภรรยา’ ดวงตาของเขาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที เขาจ้องมองอวี๋เซียนไม่วางตาอยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากที่เขาสบตานางแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วและทำหน้ามุ่ย “นี่ไม่ใช่ผู้หญิง”
“เจ้าจะไปรู้อะไร ดูคนจะดูแต่หน้าไม่ได้? เจ้าจะต้องดูตา ดูกระดูก ถ้าหากยังดูไม่ออกอีกก็ต้องดูหน้าอก ดูบั้นท้าย! ยิ่งดูก็ยิ่งใช่!” พอโม่หลิงจื่อมีความสุข เขาก็พูดไปเรื่อยเปี่อย
“……” เปลือกตาของอวี๋เซียนกระตุก
“ตาเฒ่าชั่ว ยังกล้าพูดอีกทีไหมเล่า!” เซี่ยผิงกั่งโกรธจัด
ดูบ้าอะไร!
เหมิงเยี่ยนดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว ใบหน้าที่ดูดีของเขามองไปที่อวี๋เซียน
เขาดูกรุ้มกริ่ม ตราบใดที่เขาไม่พูด คนก็ยังมองไม่ออกว่าสมองเขามีความผิดปกติ
“พี่ใหญ่เซี่ยอย่าโกรธไปเลย เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น จะดูคนก็ต้องดูอย่างนี้แหละ” อวี๋เซียนยับยั้งเซี่ยผิงกั่งไว้ จากนั้นนางก็ยื่นหน้าเขา
