ราเป็นวัดสายธรรมะ ไม่ได้ใช้วิชามารวิชาชั่วร้ายพวกนั้น เพียงแต่นักพรตบางคนข้างนอกทำผิดศีลธรรมและทำเรื่องเลวร้ายต่างๆ นานา เราจึงต้องเรียนรู้เรื่องเหล่านี้เอาไว้ด้วย แต่ตอนนั้นเจ้ายังเด็กเกินไป ข้ากลัวว่าเจ้าจะอยากรู้อยากเห็นเกินไป เจ้าก็ยังเด็กและยังไม่รู้ว่าอะไรสำคัญไม่สำคัญ กลัวจะเรียนวิชาต้องห้ามแล้วไปทำเรื่องไม่ดี…”
หลังจากที่เซี่ยเฉียวอายุสิบสองปีแล้ว เขาก็เอาหนังสือต้องห้ามพวกนั้นมาให้เซี่ยเฉียวอ่านใหม่
แต่…
“ตอนที่ข้าอ่านหนังสือเล่มนั้นในภายหลัง มันก็ถูกหนูก็กัดแทะไปหลายหน้าแล้ว มันอยู่ในนั้นด้วยหหรือ” เซี่ยเฉียวถาม
กัดแทะไปแล้วก็ไม่เป็นไร แต่หลังจากที่นางอ่านมันอย่างละเอียดตั้งใจ นางก็พบว่ามีคาถาอาคมที่น่าขยะแขยงมากมายในหนังสือเล่มนั้น มีแม้กระทั่งภาพวาดซึ่งทำให้หนังศีรษะของนางชาไปหมด ดังนั้น…
พอถึงช่วงท้ายๆ ที่นางเห็นว่ามีหน้าที่ขาดหายไป นางจึงเพียงทำความเข้าใจกับอาจารย์อย่างง่ายๆ เท่านั้นโดยไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด
มันอยู่ในหัวของนาง แต่นางไม่ได้ตั้งใจจะจดจำมันจริงๆ
