องไปอยู่วัดเต๋าอื่นก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบไปตลอดชีวิต ไม่เหมาะกับเจ้าเลย” ท่านเมิ่งโหวเอ่ย
เขาพิจารณาดูอย่างละเอียดรอบคอบแล้วก็พบว่า แม้ว่าวัดสุ่ยเย่ว์นี้…จะต้องเรียนรู้อะไรมากมาย แต่โม่หลิงจื่อและโม่ชูเซิงไม่ใช่คนหัวโบราณขนาดนั้น บุตรชายของเขาอยู่ไปนานๆ ก็คงไม่อึดอัดเบื่อหน่าย
ก้มหัวให้หน่อยก็ไม่เป็นไร
แม้แต่ในหน้าที่ราชการ เมื่อถึงเวลาที่ต้องยอมรับความขี้ขลาดก็ต้องยอมรับ
นอกจากนี้ ที่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริง ช่วงนี้เขารู้สึกเสียใจภายหลังจริงๆ คำสั่งพวกนั้นของปรมาจารย์เป็นการบอกว่าบุตรชายของเขาเป็นเด็กบ้านรวยที่ถูกตามใจจนเคยตัว ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาก็จะยิ่งจากไปเร็วขึ้น
เขาเองก็รู้ดีว่า คนตระกูลเมิ่งทั้งหมดรวมถึงตัวเขาเองด้วยไม่มีใครบังคับเขาได้ แต่ให้เขาจะทำความผิดใหญ่โตแค่ไหน เขาก็จะไม่มีทางใจร้ายกับลูกชายของเขา
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ทำให้ลูกชายของเขายากที่จะเปลี่ยนใจได้แล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะต้องเห็นวิญญาณอะไรนั่นเลย…
ท่านเมิ่งโหวจินตนาการถึงความน่ากลัวของสิ่งนั้นไม่ออก เขายังคิดว่ามันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้คือคนเป็นต่างหาก ถ้าหากคนตายมีความสามารถ แล้วคนเป็นจะมีความหมายอะไร
“ท่านพ่อ ข้าไม่……” เมิ่งจี๋ฟังต่อต้าน
“ลูกเอ๋ย เชื่อพ่อ อย่าทำให้พ่อกับแม่ของเจ้าต้องทุกข์ใจ” สีหน้าท่านเมิ่งโหวลึกซึ้ง
“……” เมิ่งจี๋ฟังปวดหัว
เวรกรรมที่เขาก่อมันยิ่
