น่าจะใช่ โดยเฉพาะคุณชายเมิ่งที่ไม่รู้ว่าไปกระทบกระเทือนใจอะไรมาถึงได้กลายเป็นแบบนี้…
แน่นอนว่า คุณชายเมิ่งเป็นคนหน้าตาไม่เลว เมื่อเห็นเขาในชุดนักพรตเช่นนี้แล้ว ก็ยังรู้สึกได้ถึงความสง่างาม
ที่ชั้นล่าง นอกจากแล้วผู้ดูแลร้านฉังแล้ว ยังมีโม่หลิงจือและเหมิงเยี่ยนอยู่ด้วย
ชายชรากำลังแกะสลักไม้เป็นลูกท้อขนาดใหญ่ ส่วนข้างๆ ก็มีเหมิงเยี่ยนนั่งมองโง่ๆ มองไปก็ทำตามไปด้วย
“ทั้งสองท่านนี้…มีเรื่องอะไรหรือขอรับ” ผู้ดูแลร้านฉังถามด้วยความประหลาดใจ
“วันนี้ข้าพาลูกของข้ามากราบอาจารย์เพื่อขอวิชาความรู้จากปรมาจารย์โม่สักเล็กน้อย ปรจารย์อยู่หรือไม่” ท่านเมิ่งโหวเอ่ย
“?” ผู้ดูแลฉังชะงักไป “กราบอาจารย์ ใครหรือขอรับ”
“ลูกข้าอยากจะเป็นศิษย์ปรมาจารย์โม่” ท่านเมิ่งโหวรีบเอ่ย
“……” ผู้ดูแลร้านฉังถึงกับอึ้งงัน เขายืนนิ่งอยู่กับที่และตกใจแทบตาย ดีที่เขามีประสบการณ์มามากจึงได้ตอบสนองอย่างรวดเร็ว “ท่านโหวไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่ ท่านอยากจะกราบอาจารย์……”
“อ้อ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว…อยากจะให้นายท่านของข้าชี้แนะให้ความรู้นิดหน่อย? บังเอิญจริงๆ ท่านโหว นายท่านของเขาได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า สุขภาพร่างกายของนางไม่ค่อยจะสมบูรณ์นัก ความสามารถของนางก็ธรรมดาทั่วไป ไม่อาจที่จะเป็นตัวถ่วงการเรียนรู้ของศิษย์ได้ ถ้าหากอยากได้ความรู้ ท่านสามารถไปหาอาจารย์เซียวหรืออาจารย์ซังที่สำนักศึกษาหลวงได้ นางมีเรื่องทางโลกมากไม่สามารถดูแลได้
