ัวเล็กน้อย
ท่านเมิ่งโหวกำหมัดแน่น “หากเจ้าปล่อยให้ข้ากับท่านแม่ของเจ้าต้องส่งเจ้าไปปรโลกจริงๆ นั่นไม่ได้หมายถึงชีวิตของเจ้าเท่านั้น แต่มันหมายถึงชีวิตของข้ากับท่านแม่ของเจ้าด้วย! พี่ชายของเจ้าสุขภาพร่างกายไม่ดี เดิมทีข้าคิดว่า ถึงอย่างไรตำแหน่งซื่อจื่อนี้ก็ต้องเป็นของเจ้า แต่ตอนนี้…ลูกเอ๋ย โชคดีที่เจ้ายังมีน้องชาย เจ้าจึงไม่ต้องกังวลเรื่องทายาทสายตรง…”
“???” เมิ่งจี๋ฟังจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง
หากอย่างนั้นตอนนี้…
“ปรมาจารย์พวกนั้นก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ โชคดีที่รู้ตัวเสียแต่เนิ่นๆ ถ้าหากปล่อยให้นานไปกว่านี้ดวงชะตาที่ว่าก็จะหายไป ทีนี้ก็ต้องรอแต่ความตายเท่านั้น…”
“ข้าคิดว่า การเป็นพระภิกษุค่อนข้างลำบากลำบน จะต้องตื่นก่อนรุ่งสางเพื่อท่องพระคัมภีร์ และต้องโกนผม เจ้าหล่อเหลาสง่างาม หากไม่มีผมคงดูไม่ดี ไม่สู้เป็นนักพรตดีกว่า ข้าเห็นว่านักพรตพวกนั้นไม่ได้มีกฎระเบียบมากเท่าใดนัก…”
นักพรตยังแบ่งเป็นสองประเภท
พวกหนึ่งคือถือศีลและไม่แต่งงาน และอีกพวกหนึ่งคือสามารถแต่งงานและมีลูกได้…
แต่เขาคิดว่าบุตรชายของเขาอาจจะแต่งงานไม่ได้แล้ว…
“ท่านพ่อ?” ใจของเมิ่งจี๋ฟังสั่นสะท้าน “ข้า…ข้าไม่อยาก…”
“ในเมืองหลวงมีวัดเต๋าอีกหลายวัด เจ้าเลือกดูให้ดี หลังจากที่พ่อกลับไปแล้วจะไปเอาเงินออกมาจากห้องบัญชีจำนวนหนึ่ง แล้วเอาไปมอบให้ที่วัดเต๋าสร้างรูปปั้นเทพทองคำ พอเจ้าเข้าไปอยู่ที่นั่นแล้วจะได้มีเกียรติบ้าง ข้าจะไม่ทำให
