ีที่ฉลาดมีคุณธรรมและไม่แก่งแย่งชิงดี
แม้ว่าเมิ่งโหวจะเคยทำเรื่องที่ผิดมาก่อนในอดีต แต่ฮ่องเต้ก็ทรงทนเท่าที่จะทนได้ หลายปีมานี้เขาก็พระราชทานรางวัลให้ไม่น้อย
เมิ่งโหวออกมาจากห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ แล้วก็รออยู่ในวังครู่หนึ่ง ในที่สุดรัชทายาทก็ออกมา เขาจึงรีบตามไปทันที
เขามีสีหน้าลำบากใจ แต่เขาก็ไม่เสียบุคลิก และก็ไม่ได้ดูโอหังเกินไปต่อหน้ารัชทายาท
“กระหม่อมกำลังรอให้รัชทายาทเสด็จออกมาพอดี กระหม่อมมีเรื่องอยากจะขอคำแนะนำเล็กน้อย…” เมิ่งโหวยังค่อนข้างสงวนท่าที
รัชทายาทชำเลืองมองเขาก่อนจะเอ่ยอย่างรู้ดีอยู่แล้ว “ใช่เรื่องเกี่ยวกับอายุขัยของเมิ่งจี๋ฟังหรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ บุตรชายของข้าเล่าว่าปรมาจารย์โม่บอกว่าเขาจะอยู่ได้ไม่ถึงสามสิบปี ในฐานะบิดา กระหม่อมรู้สึกกังวลร้อนใจมาก และอยากจะทราบว่าสาเหตุของเรื่องนี้คืออะไร…” เมิ่งโหวรีบเอ่ย
เพื่อทำให้ลูกชายของเขากลัว หรือเป็นเรื่องจริง…
“ข้าเกรงว่าท่านจะไม่เชื่อในสิ่งที่ปรมาจารย์โม่พูด ทำไมท่านไม่ไปหาปรมาจารย์ที่วัดอวี้ซวีหรือไม่ก็ที่วัดหลวงให้ทำนายให้เล่า” จ้าวเสวียนจิ่งตรงไปตรงมา
เมิ่งโหวรู้สึกอักอ่วนทำตัวไม่ถูก
รัชทายาทอะไรก็ดีไปหมด เสียอย่างเดียวที่ไม่รู้จักอ้อมค้อมหน่อย
เมิ่งโหวที่ถูกปฏิบัติด้วยอย่างเย็นชาหน้าร้อนผ่าว ไม่นานนักเขาก็ถูกรัชทายาททิ้งไว้ข้างหลัง
เมิ่งโหวถอนหายใจ เขาเชื่อที่รัชทายาทบอกและไปหาคนอื่นก่อน
เขาพาบุตรชายไปหาปรมาจารย
