ลุกไปไหนไม่ได้สักครึ่งปีเลยหรือ
แย่จริงๆ…ถ้าหากองค์ชายสี่ทะเยอะทะยานหน่อยก็คงดี
เป็นองค์ชายเหมือนกัน ทำไมถึงได้ต่างกันมากขนาดนี้หนอ
“สเด็จพ่อ กระหม่อมได้สอบสวนสายลับสองคนนี้แล้ว บุตรชายของเมิ่งโหวไม่มีความผิด เพียงแต่เขาเป็นคนรักสนุกไปหน่อยเท่านั้น ไม่ใช่ความผิดใหญ่โตอะไร แน่นอนว่าความผิดเล็กน้อยนั้นยังมีอยู่ ในฐานะที่เขาเป็นบุตรชายสายตรงของตระกูลโหว แต่กลับหลงใหลในความงาม ไม่รู้จักแยะแยะคนดีคนชั่ว เป็นการไม่เหมาะสม เมิ่งโหวกลับไปแล้วจะต้องดูแลเขาให้เข้มงวดหน่อย เพื่อที่เขาจะได้ก้าวหน้าและแยกแยะถูกผิดได้ จะได้ไม่ทำความผิดมหันต์ในอนาคต” น้ำเสียงรัชทายาทสงบราบเรียบ ท่าทีที่เขามองเมิ่งโหวก็ไม่มีอะไรพิเศษ
เมิ่งโหวฟังจบแล้วก็นิ่งงันไป
แค่นี้หรือ
แค่…ให้เขากลับไปสั่งสอน พิจารณาตัวเอง?
หรือว่า…รัชทายาทคิดจะตามใจลูกเขาจนเสียคนเอง?
ก็คงไม่ถึงขนาดนั้น อยู่ห่างไกลกันขนาดนี้รัชทายาทจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร
หินก้อนใหญ่ในใจเมิ่งโหวถูกยกออกจากอกแล้ว เขารีบเอ่ยขอบพระทัยทันที “กระหม่อมจะต้องกลับไปสั่งสอนเขาอย่างเข้มงวดแน่นอน สั่งสอน…ให้ดี!”
ฮ่องเต้ทรงมีความรู้สึกที่ดีต่อตระกูลเมิ่ง เมิ่งโหวผู้นี้เป็นคนใช้การได้ แม้เขาจะเจ้าแผนการไปบ้าง แต่ก็มีความจงรักภักดี ในวังหลัง แม้ว่าฮองเฮาจะมีคุณธรรม แต่สุขภาพร่างกายของนางไม่ค่อยดี งานครึ่งหนึ่งจึงเป็นหน้าที่ของเมิ่งกุ้ยเฟยที่คอยดูแลจัดการ และนางเองยังเป็นสตร
