…..”
“เจ้าไม่มีประสบการณ์แล้วยังกล้าไปดื่มเหล้าข้างนอก!? เหล้านั้นเป็นเหล้าประหลาดจากหรงซาน ในนั้นมีตัวยาตั้งมากมาย ฆ่าเจ้าตายแล้วเจ้าก็ยังไม่รู้!” ท่านโหวเมิงโมโหยิ่งกว่าที่บุตรชายของเขาโง่ขนาดนี้ ติดกับแล้ว!
เหล้าชนิดนั้น…ต่อให้เป็นคนที่คอแข็งก็ล้มได้ในสามจอก!
จะพูดว่าล้มลงก็ไม่ถูก น่าจะต้องพูดว่า เมื่อดื่มเหล้านี้ไปแล้วจะเลอะเลือน และตกลงอะไรอย่างง่ายๆ คนอื่นว่าอย่างไรก็อย่างนั้น!
“แล้วจะทำอย่างไร…พวกเราไปค้นโรงพนันนั่นดีหรือไม่….” เมิ่งจี๋ฟังยื่นหน้าถาม
ท่านเมิ่งโหวอดเตะเขาออกไปทีหนึ่งไม่ได้
“เจ้าคิดว่าข้าโกรธเรื่องเงินหรือ! หญิงงามสองคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว เจ้าบอกว่าพวกนางหนีไป เจ้านี่มันเลอะเลือนจริงๆ ตอนนี้พวกนางอยู่ในมือรัชทายาทแล้วต่างหาก!” ท่านเมิ่งโหวร้อนใจ
