งเล่า…ถึงอย่างไรเขาเป็นลูกของศิษย์น้อง…”
มือของฮุยไท่เฟยชะงักค้างไปทันทีพลางเงยหน้ามองเขา
“เจ้าคนใช้การไม่ได้นั่น ให้ทำเรื่องเล็กน้อยก็ยังทำไม่สำเร็จ นิสัยไม่เหมือนกับข้าเลยสักนิด ตอนนั้นข้าให้เขาแสร้งทำตัวเหลวไหลเสเพลกับตาเฒ่านั่นเพื่อหาเหตุผลให้ถูกขับออกจากเมืองหลวง แต่แล้วอย่างไรเล่า เขากลายเป็นคนโง่ที่ขุดอย่างไรก็ไม่ขึ้น อาศัยแค่ความสามารถแค่นั้นยังอยากที่จะปีนขึ้นที่สูงเป็นฮ่องเต้อีก?” ฮุ่ยไท่เฟยหัวเราะออกมาทันที นางถูสร้อยประคำที่ถือไว้ในมือเบาๆ “เขาคิดว่าได้โชคชะตาแค่นั้นมาแล้วจะทำสำเร็จหรือ น่าขันจริงๆ ปล่อยเขาไปเถอะ”
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและยอมรับโดยปริยาย
แม้ว่าหรงอ๋องจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของนาง แต่ศิษย์น้องมีชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องไร้วาสนากับครอบครัว
หากนางใกล้ชิดกับหรงอ๋องมากเกินไป จะไม่เป็นการดีต่อพวกเขาทั้งสอง และนั่นก็เป็นเหตุผลที่หรงอ๋องโตมากับคนอื่นด้วย
แม้ว่าต่อมาพวกเขาจะไปอยู่ที่พื้นที่ศักดินาด้วยกันแล้ว แต่ในปีหนึ่งๆ พวกเขาแม่ลูกได้พบหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
ทั้งๆ ที่ฮุ่ยไท่เฟยรู้แล้วว่าจะมีปัญหา แต่นางกลับไม่ตื่นตระหนก และเตรียมตัวอย่างใจเย็น
หรงอ๋องกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย
เขากำลังฝันหวาน
ตอนนี้ฮ่องแต้มีทายาทน้อยมาก คนหนึ่งก็แขนพิการ คนหนึ่งอ่อนแอและขี้ขลาด อีกคนอายุยังน้อยเกินไป ล้วนแต่ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น ขอแค่เขาฉวยโอกาส
