ี่มีชีวิตที่ดี หรงอ๋องรอดมาได้ก็เพราะเขายังเด็กมากตอนที่ทำผิด แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้นเขาก็ถูกส่งไปยังที่ห่างไกล ส่วนพี่รองพี่สามของข้า แม้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่ แต่คนหนึ่งก็กลายเป็นคนธรรมดา อีกคนหนึ่งถูกกักบริเวณ มีอิสระที่ไหน”
“หากข้าที่เป็นองค์หญิงทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยเพราะเหตุนี้จริงๆ ไม่ผูกคอตายให้จบชีวิตไปเสีย ชีวิตที่เหลืออยู่ของข้าก็ใช่ว่าจะดี!”
องค์หญิงใหญ่รู้สึกว่าไต๋ปั๋วเหิงนั้นน่าขันมาก
หากองค์หญิงทำเรื่องน่าอับอายขึ้นมา เพื่อรักษาเกียรติของราชวงศ์ ต่อให้เสด็จพ่อจะไม่เต็มพระทัย แต่ก็ต้องลงมือกับนาง!
ไม่ว่าจะเป็นการส่งนางไปบำเพ็ญเพียรที่วัดหลวงก็ดี หรือจะให้นางกักตัวไปตลอดชีวิตก็ช่าง ล้วนแล้วแต่เป็นตราบาปติดตัวนางไปอีกหมื่นปี อีกอย่างนางยังมีมารดาด้วย!
นางต้องทนทุกข์คนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก แต่มารดาของนางเล่า? นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย!
“บอกข้ามา อารองของเจ้าติดต่อกับใคร จดหมายนั่นมีอิทธิพลขนาดนั้นเชียวหรือ” องค์หญิงใหญ่ถามอีกครั้ง
“เขา…ตอนที่เขาเป็นขุนนางต่างถิ่น เขาได้พบกับพ่อค้าเร่มากมาย คนพวกนั้นมีสมบัติล้ำค่าแปลกตามากมาย อาหรงของข้าเกิดความโลภขึ้นมา เขารู้สึกว่ามันมีราคาถูกและยุติธรรมจนเหมือนกับได้มาครึ่งหนึ่ง เขาจึงซื้อมันเป็นประจำ ต่อมา…ปีหนึ่ง ในวันเกิดของไทเฮา อารองของข้าจึงขาย…แผนที่ป้องกันชายแดนเพื่อไปซื้อหยกชิ้นหนึ่ง ในปีนั้นคนจากหรงซานจึงบุกโจมตีเข้ามาได้ ที่ชา
